Szlaki - Beskidy, Tatry, Pieniny, Gorce

Giewont - mapa szlaków i przykłady wycieczek okolic Giewontu



Sylwetka Giewontu kojarzy się z śpiącym rycerzem, a wszyscy znamy legendę o śpiących rycerzach, a jeżeli nie pamietamy, to pomoże nam telewizja z reklamą o piwie, które ponoć jest z Tatr. Giewont jest bardzo popularnym szczytem. W lecie tworzą się długie kolejki przy ostatnim odcinku szlaku na Giewont, na któym obowiązuje ruch jednostronny. Giewont jest rekordzistą jeśli chodzi o ilość wypadków śmiertelnych w Tatrach – zginęło na nim ponad 50 turystów (por. Wikipedia: Wielki Giewont).

Wybierz początek szlaku klikając na mapie w jedną z ikon: .

AdamcuľaBaníkovBaníkovské s.BaranecBatizovské pl.Biela SkalaBiela vodaBiely VáhBłyszczBobrovecké s.Bobrowiecki ŻlebBrestováBrestová, skanzenBrzezinyBukowina Tatrzańska DolnaBukowina Tatrzańska KlinButorowy Wierch BystráBystrá lávkaBystry KarbBýv. Važecká ch.Ch. PlesnivecCh. pod RysmiCh. pod SoliskomCh. pri Zelenom pl.ChochołówChuda Przełęcz Ciemniak Čierna vodaCisowa SkałaCzarny Staw Gąsienicowy Czarny Staw nad Morskim Okiem Czerwienne - NabudzaCzerwona Przełęcz Czerwony Staw w Dolinie PańszczycyDolina BiałegoDolina Białego (górne piętro)Dolina ku DziurzeDolina za BramkąDolina za Mnichem Dom Turysty PTTKDwoiśniakDzianiszEliaszówkaFolvarská poľanaGáborov zadokGalicowa Grapa Giewont GronikGrześGubałówka HarendaHlinská dol., ústieHolý vrchHotel PTTK KalatówkiHrebienokHutyIwaniacka PrzełęczJahňací štít (Jagnięcy Szczyt)Jalovecká dol., ústieJamnícke s.Jamské pl.Jarząbczy Wierch Jaskinia MroźnaJaskinia MylnaJaskinia RaptawickaJaskinia Smocza Jama / Wąwóz KrakówJaszczurówkaJuráňova dol., ústieKasprowy Wierch Kežmarská Biela voda, busKežmarské ŽľabyKiryKmeťov vdp.Kondracka Przełęcz WyżniaKończysty Wierch Kopa Kondracka Kopieniec Wielki Kôprovský štítKopské s.Kościelec Kotlina pod SedielkomKovalčíkova poľanaKozi Wierch Kozia DolinkaKozia Przełęcz KriváňKrivánsky žľabKrzesanicaKuźniceLiliowy KarbLiptovský košiarLodowe ŹródłoLudźmierzLysá PoľanaMagura Witowska Małołączniak MaruszynaMonkova dolinaMurowanicaMyślenickie Turnie Nad Bielym VáhomNad BytomNad Dlhým vdp.Nad MatliarmiNad Rainerovou ch.Nad Žabím potokomNad ZrubamiNędzówkaNižná lúkaNižné HágyNižné Temnosmrečinské pl.Niżnia Kominiarska PolanaNosal Nosalowa Przełęcz Nowe BystreOlczyska PolanaOraviceOrnak Palenica BiałczańskaPańszczycki PotokParichvostPartizánska nem.Plačlivô, rázc.Pod Furkotskou dol.Pod GrúnikomPod Holým vrchomPod HomôľkouPod Hrubou kopouPod KlinomPod LyscomPod MuráňomPod Poľským hreb.Pod Predným zelenýmPod Slavkovským štítomPod SmrekomPod Suchým vrchomPod Temnými smrečinamiPod TomanovouPodbanskéPolana Biały PotokPolana HuciskaPolana PisanaPolana pod WołoszynemPolana Stoły Polana StrążyskaPolana TrzydniówkaPoľský hrebeňPopradské pl.Popradské Pleso, zast.PoroninPredné SoliskoPri Skalnatej ch.Pri tenisePrtePrzełęcz Karb Przełęcz Kondracka Przełęcz Krzyżne Przełęcz Liliowe Przełęcz Mięguszowiecka pod Chłopkiem Przełęcz pod Kopą Kondracką Przełęcz Przysłop Miętusi Przełęcz w Grzybowcu przystanek PKS Dolina ChochołowskaPsia Trawka Pyszniańska PrzełęczRačkova dol., ATCRafaczańska GrapaRakoń Rázc. pod BystrouRázc. v Smutnej dol.Roháčske plesáRomaRówień Waksmundzka Rusinowa Polana Rysy RzeżuchyS. PálenicaS. pod OstrvouS. pod UmrlouS. ZábraťS. ZávorySalatínŠalviový prm.Sarnia Skała Schronisko PTTK na Hali Gąsienicowej Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Schronisko PTTK na Hali Ornak Schronisko PTTK na Polanie Chochołowskiej Schronisko PTTK nad Morskim Okiem Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów PolskichSchronisko PTTK w Roztoce SedielkoSiklawaSiklawicaSivý vrchSiwa PolanaSiwa Przełęcz Skalnaté pl.Skrajny Granat Škutnastá poľanaSlavkovský štítSliezsky domSmreczyński Staw Smutné s.Starorobociański Wierch ŠtartStarý SmokovecŠtrbské PlesoStrednicaŠumivý prameňSymbolický cintorín, rázc.SzaflarySzeroki PiargSzpiglasowa Przełęcz szpital zakaźnyŚwinica Świnicka Przełęcz Tablica S.BronikowskiegoŤatliakova ch.Tatranská JavorinaTatranská KotlinaTatranská LesnáTatranská LomnicaTatranská Lomnica, GrandTatranská PoliankaTatranské MatliareTatranské ZrubyTéryho ch.Tichá, hor.TokarinyTomanowa PrzełęczToporowa CyrhlaTri studničkyTriganTrzydniowiański Wierch Vaničkavdp. SkokVelická poľanaVelický mostVeľká SvišťovkaVeľké Biele pl.Vodopády Studeného potokaVýchodná VysokáVyšné HágyVyšné Kôprovské s.Wielka Polana w Dolinie Małej ŁąkiWierch Poroniec WitówWodogrzmoty MickiewiczaWołowiecWrota Chałubińskiego Wylot ku DziurzeWylot za BramkąWyżnia Brama ChochołowskaWyżnia Kira MiętusiaWyżnia Tomanowa PolanaZadná LátanáZadni GranatZáhradkyZakopane Hotel KasprowyZamkovského ch., rázc.Zawracie ZawratZazadniaZąbZbojnícka ch.Ždiar, TatraŽiarska ch.Žiarska dol., ústieŽiarske s.Zielony Staw Gąsienicowy ZuberecZverovka, rázc.Żleb Kulczyńskiego

Początek szlaku możesz też wybrać z tej listy.




Wybrane szlaki

1. Giewont Doliną Strążyską - szlak Doliną Strążyską

Lp Trasa od -> do Kolor szlaku Czas Odległość Podejście Zejście Średnia
prędkość
Uwagi Opisy i filmy
Suma
podejść
Nachylenie Suma
zejść
Nachylenie
1Roma (907 m) -> Polana Strążyska (1040 m)czerwony
szlak czerwony
0.352.0 km140 m7.0 %0 m0.0 %3.4 km/h
2Polana Strążyska (1040 m) -> Przełęcz w Grzybowcu (1311 m)czerwony
szlak czerwony
1.001.5 km270 m18.0 %0 m0.0 %1.5 km/h
3Przełęcz w Grzybowcu (1311 m) -> Kondracka Przełęcz Wyżnia (1765 m)czerwony
szlak czerwony
1.152.5 km450 m18.0 %0 m0.0 %2.0 km/h
4Kondracka Przełęcz Wyżnia (1765 m) -> Giewont (1909 m)niebieski
szlak niebieski
0.250.7 km130 m18.6 %0 m0.0 %1.7 km/h
RAZEM3.156.7 km990 m14.8 %0 m0.0 %2.1 km/h

2. Giewont przez Polanę Kondracką - szlak z Kużnic przez Polanę Kondracką

Lp Trasa od -> do Kolor szlaku Czas Odległość Podejście Zejście Średnia
prędkość
Uwagi Opisy i filmy
Suma
podejść
Nachylenie Suma
zejść
Nachylenie
1Kuźnice (1010 m) -> Hotel PTTK Kalatówki (1198 m)niebieski
szlak niebieski
0.251.5 km190 m12.7 %0 m0.0 %3.6 km/h
2Hotel PTTK Kalatówki (1198 m) -> Schronisko PTTK na Hali Kondratowej (1333 m)niebieski
szlak niebieski
0.352.0 km135 m6.8 %0 m0.0 %3.4 km/h
3Schronisko PTTK na Hali Kondratowej (1333 m) -> Przełęcz Kondracka (1723 m)niebieski
szlak niebieski
1.251.8 km390 m21.7 %0 m0.0 %1.3 km/h
4Przełęcz Kondracka (1723 m) -> Kondracka Przełęcz Wyżnia (1765 m)niebieski
szlak niebieski
0.050.4 km40 m10.0 %0 m0.0 %4.8 km/h
5Kondracka Przełęcz Wyżnia (1765 m) -> Giewont (1909 m)niebieski
szlak niebieski
0.250.7 km130 m18.6 %0 m0.0 %1.7 km/h
RAZEM2.556.4 km885 m13.8 %0 m0.0 %2.2 km/h


To tylko przykłady wycieczek. Teraz wróć do mapy w górnej części ekranu i sam zaplanuj swój szlak



Wykaz wszystkich szlaków bezpośrednich

Lp Trasa od -> do Kolor szlaku Czas Odległość Podejście Zejście Średnia
prędkość
Uwagi Opisy i filmy
Suma
podejść
Nachylenie Suma
zejść
Nachylenie
1Kondracka Przełęcz Wyżnia (1765 m) -> Giewont (1909 m)niebieski
szlak niebieski
0.250.7 km130 m18.6 %0 m0.0 %1.7 km/h
2Giewont (1909 m) -> Kondracka Przełęcz Wyżnia (1765 m)niebieski
szlak niebieski
0.200.7 km0 m0.0 %130 m18.6 %2.1 km/h


Źródła danych

  • "Tatry Polskie" - mapa wyd. COMPASS, wydanie V, Kraków 2010
  • Józef Nyka "Tatry - przewodnik" - wyd. TRAWERS, wydanie II, Warszawa 1994
  • Opisy wycieczek udostępnione przez użytkowników

    Zdobyć Śpiącego Rycerza

    Autor: AlicjaSob

    Opracowano: 2013-06-05 13:33:26


    Niby taki Giewont, niby nawet dzieci na niego wchodzą, a jednak dał nam w kość. Samo podejście na szczyt po łańcuchach bardzo ekscytujące, szkoda tylko że ten Rycerz taki oblegany i duzo czasu marnuje się na czekanie za wolnym łańcuchem, szczególnie jak dziadek chce wnuczkowi zrobić zdjęcie przy każdym łańcuchu. Poza tym jak wracaliśmy Doliną Strążyską, to padał deszcz i buty się strasznie ślizgały, co zwalniało tempo marszu - podstawa to dobre buty, za kostkę! 
    Widoki ze szczytu piękne - pamiętam z je z mojej pierwszej wyprawy w Tatry z gimnazjum. Tym razem Giewont był w chmurach, ale jeszcze na niego wejdziemy!


    Od Nosala, przez Kościelec i Kasprowy, aż po Giewont

    Autor: Shellu

    Opracowano: 2014-07-05 21:43:24


    Z wycieczką (powrotem) w Tatry nosiłem się już od sporego czasu. Zawsze jednak brakowało decyzji. Bliżej z Katowic mam do Beskidu Śląskiego i tam najczęściej kierowały się moje kroki. Tym razem jednak powiedziałem, dość. Czas wrócić tam, gdzie jest najpiękniej. Po zaplanowaniu całej trasy udałem się w czwartek 26 czerwca do Zakopanego. Po krótkim spacerze i kwaterunku można było nabierać sił. Wieczorem mały rekonesans na dojście dość specyficzną trasą do szlaku zielonego, który miał być startem do przygody.

    Piątkową trasę zielonym szlakiem na Nosal rozpocząłem nie od samego początku, tylko dosłownie kawałeczek dalej. Zaczynałem bowiem z ulicy Jaszczurówka-Bory i ścieżką obok klasztoru Urszulanek dostałem się na zbocze góry pod las, skąd po przejściu nad wyciągami, ścieżką dotarłem właśnie do zielonego szlaku – dokładnie miejsca, gdzie zaczyna się strome podejście na Nosal.

    Na szlak wszedłem o godzinie 7.03 i od tej pory zaczęła się moja 15-godzinna wędrówka po Tatrach. Rozważałem wcześniej ominięcie Nosala i przez Kuźnice spokojne dojście do Hali Gąsienicowej, ale stwierdziłem, że dobra rozgrzewka na początek się przyda. Mam jednak trochę to do siebie, że spory wysiłek w godzinach wczesnoporannych powoduje u mnie lekkie zawroty głowy, dlatego mimo że żwawym krokiem, to kilka razy po drodze przystanąłem.

    Podejście od razu dość konkretne, trzeba się nieco wysilić. Piękna pogoda zachęcała do chodzenia. Na razie żywej duszy nie spotkałem, poza jednym człowiekiem schodzącym z Nosala, gdzieś w środku drogi. Drewniane i kamienne schodki powodują, że trzeba wysoko unosić nogi przy kolejnych krokach. Myślę, że ta góra jest idealna do treningów siłowych nóg. Wysiłek jest nie za długi, ale intensywny. Co jakiś czas patrząc w bok odsłaniała mi się panorama Tatr, coraz to wyższe partie. Po drodze kilka urwisk, niby niewysoka góra, ale lepiej do niektórych krawędzi się nie zbliżać. Ładne „rzeźbione” można powiedzieć skały, jedna z nich (jak wyczytałem) przypomina psa i rzeczywiście tak jest.

    Wejście na szczyt nie zajmuje mi „ustawowych” (czyli z drogowskazu) 55 minut, a zaledwie 35, mimo wspomnianych krótkich postojów. Ze szczytu rozpościera się piękna panorama na niektóre... dalsze cele mojej podróży. Co prawda Orla Perć tym razem celem nie była, ale jej fragmenty również świetnie było widać tego poranka widać.

    Po jakichś 10 minutach spędzonych na szczycie udałem się w dalszą drogę. Kontynuowałem trasę zielonym szlakiem w kierunku Nosalowej Przełęczy, a za nią aż do skrzyżowania z niebieskim szlakiem z Kuźnic. Ta droga przebiegła bardzo szybko, m.in. na odpoczynku po wejściu na Nosal. Gdy dotarłem do niebieskiego szklaku skierowałem się w stronę Hali Gąsienicowej. Tam też zobaczyłem pierwszych turystów podążających w tę samą stronę. Z czasem było ich coraz więcej. Podczas całej drogi można było zobaczyć różne tempo wchodzących osób, zależne pewnie zarówno od wieku, kondycji jak i... posiadania plecaka lub nie. Ja szedłem swoim równym tempem i trochę osób wyprzedziłem, ale też i kilka osób wyprzedziło mnie. Czasem mam wrażenie, że niektórzy w górach są na wyścigach. Owszem – dobrze jest mieć dobrą formę, ale nie o to, by wyprzedzać przecież chodzi.

    Droga jak wiadomo jest pod górę przez sporą część no i po kamieniach. Może nie są one jakoś uciążliwe, ale jednak trzeba patrzeć pod nogi. Najpierw las, potem droga przez Skupinów Upłaz, w końcu jesteśmy na Przełęczy Między Kopami, z których w każdą stronę roztaczają się piękne widoki, widać między innymi Giewont z bardzo nietypowej perspektywy, można też przyjrzeć się z daleka Kasprowemu. Wkrótce rozpoczyna się zejście na Halę Gąsienicową i tutaj odsłania się Orla Perć, a także m.in. Kościelec, który miał być jednym z kolejnych etapów wycieczki. Sama Hala również piękna, cudowna przyroda i – mimo sporej ilości turystów – poczucie spokoju.

    W schronisku Murowaniec zrobiłem sobie dłuższą – około 40-minutową przerwę – na bardziej obfite śniadanie niż to, które zjadłem przed wyjściem. Co prawda za trzy parówki i trzy kromki chleba trzeba zapłacić 15 złotych, ale nie ma sensu poskąpić kilku złotych, a potem umierać z głodu. Tak więc właściwy posiłek właśnie przyjąłem tam. Większość ludzi siedziała na zewnątrz, w środku było raptem kilkanaście osób. Po zjedzeniu jeszcze rzut oka na monitor z warunkami panującymi w kilku miejscach w Tatrach (z którejś ze stron internetowych). Patrzę – Kasprowy OK, można iść dalej.

    Z Murowańca udałem się nad Czarny Staw Gąsienicowy. Droga przebiegła szybko i sprawnie po kamiennych płytach. Oczom moim ukazywał się coraz bardziej Kościelec i... coraz bardziej mnie przerażał. Niewielka, ale wysoka, pionowa góra, która z tej perspektywy wydaje się bardzo trudna do wejścia. Zacząłem rozważać, na ile na wyższych partiach warunki mogą utrudniać wejście. Kościelec ma 2155 metrów n.p.m., a na jego zboczu można było widzieć duży płat śniegu. Nie znając do końca drogi wejścia na szczyt, obawiałem się, że właśnie w okolicach tego śniegu może znajdować się trasa szlaku.

    Widoki nad Czarnym Stawem przepiękne, okolice Zawratu i dalej Orlej Perci, no i właśnie Kościelec na pierwszym planie. Na Przełęcz Karb i tak miałem iść, więc jeszcze część drogi bez dyskusji była przede mną, ciągle miałem natomiast wątpliwości, czy udać się dalej czarnym szlakiem na szczyt, czy od razu odbić w kierunku Kasprowego. Zyskałbym na tym 2 godziny, ale przecież nie o czas tu chodzi. Droga na Karb w większości po sporych kamieniach, mocno pod górę – trzeba przyznać, że adrenalina niwelowała ubytek sił (albo raczej wzmagała te siły). Dodatkowo widok z góry na Czarny Staw i odbijające się w nim góry jest wspaniały. Doszedłszy na Mały Kościelec spotkałem turystę w mocno średnim wieku (pod sześćdziesiątkę) widać, że zaprawionego w górskich bojach. Spytałem, czy był na szczycie, odpowiedział, że teraz już by nie dał rady (głównie zejść, bo wejść jeszcze tak). Natomiast opowiedział, że był kilka razy w przeszłości. Gdy ja powiedziałem mu o swoich wątpliwościach, powiedział jedno zdanie - „ta góra to straszna franca, ale jak pan nie pójdzie, będzie pan żałował do końca życia”. To zdanie mnie przekonało i zapadła decyzja – idę. Oczywiście z rozsądkiem w głowie, że gdy gdzieś tam będzie za dużo wody na podejściach, skały i kamienie będą śliskie, nastąpi natychmiastowy odwrót. A cała góra można powiedzieć mocno „lśniła” w promieniach słonecznych, co sugerowało, że tej wilgoci jest tam sporo. Po chwili dotarłem do Przełęczy Karb i chwilę odpocząłem, aby nabrać sił. Na nieszczęście trafiłem na coś, czego bardzo nie lubię. Grupka młodych ludzi również tam odpoczywała i miała „super” temat. Rozmawiali o wypadkach w górach, o upadkach w przepaść i śmierci oraz roztrząsali dylematy związane ze śmiercią wspinaczy, alpinistów itd. w górach, o ich odpowiedzialności za rodziny... Temat zawsze ważny, ale przyznam, że będąc w górach takie gadki można sobie darować, bo tylko mogą obniżyć morale samych siebie i wszystkich dookoła. Owszem, odpowiedzialność jest bardzo ważna, ale tego typu dylematy niech pozostaną przed wyprawą – niech będą kwestią wyboru czy idę w góry czy nie. A jeśli zdecydowałem się iść, to po prostu należy to robić odpowiedzialnie, właśnie choćby z myślą o rodzinie, czyli nie porywać na rzeczy, które przerastają możliwości w danym momencie. Takie rozmowy, jakie usłyszałem, miały w sobie dużo z defetyzmu...

    Nie zważając jednak na to, po zapoznaniu się z ostrzeżeniem o „bardzo trudnym szlaku” rozpocząłem wędrówkę na Kościelec. Góra jest dość stroma, jednak dzięki zakosom nie odczuwa się tego tak bardzo. Podejście po kamieniach wymagało wysiłku, a od pewnego momentu trzeba było zacząć sobie pomagać rękami. Na górę próbowały się dostać także dziewczyny. W jednym miejscu, gdzie trzeba było już ewidentnie się wspiąć jedna z nich zapytała mnie, gdy już byłem na górze, czy dalej jest szlak. Odpowiedziałem, że tak, ale później już jej nie widziałem, co świadczyło o tym, że zrezygnowała. Elementów wspinaczkowych było kilka, podobnie jak sporych płaskich skał, po których też umiejętnie trzeba było jakoś przedostać się do góry. Mimo wszystko jednak wydaje się, że człowiek ze średnią kondycją i siłą oraz ogólnym rozgarnięciem (czyli umiejętnością skupienia się i odpowiedzialnością) powinien tę trasę przejść bez problemu. Przyznam, że miałem sporo szczęścia, że gdy wchodziłem do góry, było bardzo mało ludzi na trasie, a potem na szczycie, bo później schodząc była ich cała masa i minąłem pewnie z 20-30 osób. Ostatnie podejście również wymagało użycia rąk, ale za chwilę można było już znaleźć się na szczycie.

    Miejsce, z którego widać wszystkie stawy Gąsienicowe. Piękny widok na Świnicę i Orlą Perć. Widać Giewont i Kasprowy, czyli dalsze cele wędrówki. Widać schronisko w Murowańcu. Ilość śniegu na zboczach Tatr Wysokich widocznych z tej strony sugerowała, że z wyprawą na Orlą Perć na razie lepiej się wstrzymać (znaczy poczekać do lipca/sierpnia). Prawdopodobnie w „paru” miejscach pokrywa śnieżna byłaby mocno niebezpieczna, więc nie ma co porywać się z motyką na... śnieg. Ale za jakiś czas jak najbardziej. Porozmawiałem z osobami, które były na szczycie, odsłuchałem utworu „Zawrat” z filmu „Prowokator” (muzyka Michała Lorenca z tego filmu, kręconego w dużej mierze właśnie w Tatrach, idealnie pasuje). Co prawda w albumie jest także utwór „Kościelec”, ale on na ten moment jakoś nie był na topie w mojej głowie.

    Po odpoczynku i posileniu się ciastkami udałem się w drogę powrotną. Tu było nieco trudniej niż na wejściu, z wiadomego względu, czyli konieczności stawiania nóg i szukania punktu oparcia pod (za) sobą, czyli nie w pełni zasięgu wzroku. Dlatego wysiłek był nieco większy. Natomiast poza elementami wspinaczkowymi zejście też jest nieco zdradliwe, bo niektóre mniejsze kamienie mogą lekko wyślizgiwać się spod stóp i przyznam, że raz w niegroźnym miejscu wylądowałem na tyłku, mimo zachowywania sporej koncentracji. Tak jak pisałem, mijałem wiele osób i tylko się cieszyłem, że pojawiły się dopiero teraz. Po niedługim czasie znalazłem się ponownie na Przełęczy Karb. Gdy spojrzałem jeszcze raz za siebie, aby ujrzeć Kościelec z tą wchodzącą zygzakiem masą ludzi, miałem takie trochę skojarzenie z Wieżą Babel. Sam natomiast po chwili przerwy i rozmowie z napotkanymi na przełęczy osobami udałem się dalej. Teraz czas było dostać się na Kasprowy – najpierw drogą do Zielonego Stawu, potem skręcając żółtym szlakiem na wysokości Dwoiśniaka. Droga spokojna, trochę w dół i trochę po równi. Jako, że było już po 13.00, miałem za sobą ponad 6 godzin drogi. Fizycznego zmęczenia nie odczuwałem w ogóle, natomiast idąc cały czas nie pod górę, trochę mnie zaczęło nużyć. Droga po kamieniach była łatwa, gdzieniegdzie zalegały małe płaty śniegu, za to dużo więcej było ich na zboczu Świnicy i okolic. Co ciekawe jedna kobieta, która również była na Kościelcu i umawiała się z koleżanką będącą na Kasprowym, wybrała drogę „w lewo” na wysokości Zielonego Stawu, czyli czarnym szlakiem na Świnicką Przełęcz. Było tam sporo śniegu, tak więc ja się na to nie zdecydowałem. Przejście obok Zielonego Stawu Gąsienicowego – wzdłuż wybrzeża – jest bardzo klimatyczne. Po minięciu kilku stawów i stawików doszedłem do kolejki krzesełkowej (nieczynnej) i do wspomnianego żółtego szlaku. Szczyt Kasprowego wraz ze stacją nie wydawał się jakiś specjalnie odległy. W uszach dźwięczały mi jednak słowa jednego z turystów na Kościelcu, który pokazując świetnie widoczną z góry całą drogę na Kasprowy, że ona tylko wydaje się taka „w miarę łagodna”, a w rzeczywistości daje w kość...

    Przyznam, że to podejście było dla mnie najtrudniejsze podczas całego dnia. Niby na drogowskazie było napisane 50', ale ja szedłem 1h15'. Ciągle pod górę, może nie bardzo stromo (bardziej strome podejścia mamy choćby na taki Stożek czy Czantorię), ale jednak pod sporym kątem. Tutaj ta trasa plus już ponad 7 godzin marszu mimo powolnego, choć równego tempa, dawały znać o sobie. Najgorsze w takich sytuacjach jest to, że szczyt nie wydaje się przybliżać, co lekko frustruje. Po jakimś czasie co kilkadziesiąt kroków zacząłem przystawać na kilkadziesiąt sekund. Sporo ludzi schodziło ze szczytu. Ja wszedłem na niego w końcu przed 16.00. Szczerze mówiąc byłem dość głodny i liczyłem, że coś na górze uda się zjeść. Wcześniej szukałem w internecie informacji na temat gastronomii na Kasprowym, ale nie dotarłem do informacji o godzinach otwarcia, względnie zawieszenia okresowego działalności na czas remontu kolejki. Za szybą widziałem produkty, ale było zamknięte. Srogo się więc zawiodłem, na szczęście miałem jeszcze trochę jedzenia, ale takiego raczej niekonkretnego typu batoniki itd. - w plecaku. Kilkanaście osób, które były na szczycie siedziały przy budynku, ja poszedłem posiedzieć na to podwyższenie, gdzie są kamienie i można bardziej podziwiać widoki.

    Po posileniu się i dwudziestokilkuminutowym odpoczynku ruszyłem dalej. Tym razem celem był Giewont, a po drodze Kopa Kondracka, do której miałem dwie godziny drogi.

    Trasę w drugą stronę, najpierw przez Czerwone Wierchy, a potem aż do Kasprowego pokonałem 13 lat temu jeszcze będą w liceum. Teraz więc odcinek do Kopy Kondrackiej miałem okazję przejść w drugą stronę i była to pewnego rodzaju wycieczka sentymentalna. Droga jak wiadomo jest raczej spokojna, ale trzeba uważać idąc zboczem, bo ścieżka nie jest zbyt szeroka i w razie upadku można lekko się zsunąć... To tak łagodnie mówiąc. Tu jednak nastąpił dla mnie powrót do pełni sił i spokojnie mogłem iść dalej pokonując zejścia i wejścia, które jednak były dość łagodne. Po półtorej godziny dotarłem do Przełęczy pod Kopą Kondracką i szczerze mówiąc zbliżając się od kilkudziesięciu minut nie do końca byłem pewien czy góra bardziej odległa (Małołączniak) nie będzie moim pośrednim celem. Na szczęście nie. Podejście na Kopę Kondracką było też dość ostre, ale raczej krótkotrwałe. Mam taki swój sposób, który trochę zapobiega frustracji związanej z subiektywnym poczuciem braku zbliżania się do szczytu w odpowiednim tempie. Po prostu nie patrzeć cały czas na cel, tylko pod nogi i na najbliższe kilka metrów. W ten sposób robię jakieś 150 kroków, przystaję na chwilę, odpoczywam i wtedy mogę spojrzeć dalej – tak, wtedy ma się poczucie, że kawałek się przeszło. Mimo to na Kopę wszedłem bez problemu. Tam chwila odpoczynku po dwugodzinnej drodze, tradycyjnie kilka fotek i już czas na Giewont, który był teraz już na wyciągnięcie ręki. Trzeba powiedzieć, że idąc na odcinku Kasprowy Wierch – Kopa Kondracka, obracając się cały czas za siebie i obserwując Kasprowy z coraz dalszej odległości – robi bardzo ciekawe wrażenie – stacja na szczycie wygląda bardzo efektownie.

    Na drogowskazie do Giewontu z Kopy Kondrackiej jest godzina. Było już po 18, więc musiałem sobie dokładnie przemyśleć, jak to czasowo będzie wyglądało, żeby nie dopadł mnie zmierzch. Zakładałem, że ostatnie pół godziny drogi mógłbym pokonać już praktycznie po zmroku, gdyż wiedziałem, że odcinek z Polany Strążyska do końca szlaku jest szeroką ścieżką. Trzeba było jednak tak obliczyć czas, żeby do tej drogi zdążyć jeszcze za dobrej widoczności.

    Z tego powodu zacząłem rozważać, czy nie odpuścić wejścia na Giewont. Jednak ja, jak to ja, nie odpuściłem. Więcej niż przeciętna czasu zajęło mi dojście do Kondrackiej Przełęczy, a to z powodu kozic górskich, które na kilka minut zagrodziły mi drogę. Pierwsze już widziałem przy wejściu na Kasprowy, teraz kolejne pojawiły się centralnie na ścieżce. Nie były płochliwe, ale musiałem poczekać, aż same zejdą z drogi. W końcu dotarłem do przełęczy, gdzie spotkałem dwójkę turystów, którzy zeszli z Giewontu. Po krótkiej rozmowie udałem się w kierunku łańcuchów. Na rozwidleniu pomiędzy szlakiem zejściowym i wejściowym spotkałem ostatnie osoby na swojej drodze tego dnia. Były to dwie dziewczyny, które powiedziały, że na szczycie nie ma już nikogo. Pamiętając wejście na Giewont z wycieczki szkolnej, wiedziałem, że trudno nie będzie. Po kilkunastu minutach byłem już na górze. Piękne widoki już nie tylko na Tatry, ale także na Zakopane, Gubałówkę. To była godzina 19.30, więc mogłem podziwiać widoki o zachodzie słońca. Niestety z powodu upływającego czasu nie mogłem zabawić tam na dłużej, więc na szczycie byłem niecałe dziesięć minut, ale co się napatrzyłem to moje.

    Ogólnie w drodze na i z Giewontu napotykamy bardzo zdradliwe śliskie, „wypolerowane” kamienie. Naprawdę trzeba uważać, żeby nie zaliczyć upadku. Dlatego generalnie łańcuchy przy takim wejściu konieczne by nie były, właśnie gdyby nie te kamienie. Zejście odbyło się spokojnie i ok. 19.50 ruszyłem czerwonym szlakiem.

    Giewont ma to do siebie, że żeby na niego wejść od strony Zakopanego, trzeba go najpierw obejść. Mimo że nie jest to wysoki szczyt w kontekście innych w Tatrach, to jednak cała góra jest dla mnie jedną z najbardziej monumentalnych. Z Zakopanego widać ją w całości, a także gdy patrzy się z dołu na podejście – również można takie wrażenie odnieść.

    Udałem się więc w drogę powrotną. Czerwony szlak na zejściu jest trudny w tym sensie, że wymaga stałej koncentracji, gdyż nie tylko kamienie, ale także ziemia jest po prostu śliska. Wymaga to dość dużo wysiłku, a sama droga po tylu godzinach marszu jest dość żmudna. Rekompensowały to widoki o zachodzie słońca, co prawda Tatry Wysokie były już zasłonięte, ale pejzaże w kierunku Dolin Kościeliskiej, Chochołowskiej, a także wielu wielu dziesiątek kilometrów dalej – zapierały dech w piersiach. Na kontemplację jednak czasu już za bardzo nie miałem i tak schodziłem, schodziłem... Bardzo ciekawy moment to „Szczerbinka”, po której trzeba się trochę wspiąć. To urozmaicenie w czasie monotonnej drogi było jak zbawienie, nawet jeśli było „pod górę”. Niedługo za nią w końcu zaczął się las, czyli zapowiedź, że meta jest coraz bliżej. Ciągle co prawda były dość śliskie kamienie po drodze, ale było ich już trochę mniej. Do lasu wchodziłem, gdy zmierzchało, ale widoczność była jeszcze dobra. W końcu dotarłem do Przełęczy w Grzybowcu, gdzie do czerwonego szlaku dołączył czarny, prowadzący z Doliny Chochołowskiej. Teraz tylko miałem przed sobą kilkadziesiąt minut Grzybowiecką Doliną aż do Polany Strążyska. Droga przebiegła w spokojnym, równym tempie, ale mimo że wszystko w lesie, trzeba uważać, aby się nie pośliznąć, gdyż coraz większa liczba wilgoci ze strumyków i potoków sprawiała, że koncentracja musi być zachowana. W końcu dotarłem do Polany Strążyska, gdzie napotkałem przewidywaną szeroką ścieżkę. Było już prawie całkiem ciemno, ale to już nie miało większego znaczenia, bo kontury drogi było dobrze widać. Przede mną miało być jeszcze 35 minut drogi. Przyznam, że niespecjalnie chciało mi się już, aby droga ta się dłużyła, więc jakąś jedną trzecią po prostu... przebiegłem żwawym truchtem. Aż dziwne, że po tylu godzinach marszu bez problemu mogłem jeszcze podjąć się biegu – choć to chyba jednak przez większą część dnia pracowały inne partie mięśni.

    Tak więc po niecałych 30 minutach moim oczom ukazały się bardzo wyraźne światła. Ulica Strążyska (na której miałem nocleg) była już przede mną. Ostatnie kilkadziesiąt metrów i znalazłem się ma mecie szlaku. Do pensjonatu miałem jeszcze jakiś kilometr po asfalcie.

    Na szlak wszedłem o godzinie 7 rano, skończyłem o 22, czyli miałem za sobą 15 godzin drogi i jakieś 30 kilometrów. W jej trakcie zaliczyłem kilka postojów, pół godziny w Murowańcu, pół godziny na Kościelcu i Kasprowym. Do tego pomniejsze dziesięcio- lub kilkuminutowe na Nosalu, nad Czarnym Stawem, na Kopie Kondrackiej i na Giewoncie. Dodatkowo chwile postoju na zdjęcia czy w wyniku zmęczenia w drodze na Kasprowy.

    W góry nie chodziłem od lat, poza sporymi trasami w Beskidzie Śląskim rok i dwa lata temu. Teraz jednak zaprawa w postaci trasy Zawoja – Korbielów (przez Babią Górę), Wisła – Stożek – Czantoria – Ustroń, Korbielów – Milówka (przez Pilsko) i w końcu wycieczka na Skrzyczne, dały wystarczająco kondycji, aby wybrać się w całodniową wycieczkę w Tatry.

    Pogoda przez cały dzień była wspaniała, słonecznie, bez deszczu, ale też nie upalnie. Całość spowodowała, że apetyt na górskie wyprawy się zaostrzył i już myślę powoli, co dalej. Niech stopnieją śniegi na niektórych szlakach, a wtedy będziemy zdobywać kolejne góry.

    Michał Murzyn




    Mapa strony    Współpraca    Zlecanie reklam    Kontakt