Kopa Kondracka

AdamculaAutocamp Račkova dolina / Autocamping Dolina RacBaníkovBaníkowska PrzełęczBaranecBatyżowiecki StawBiały WagBiela SkalaBiela VodaBłyszczBobrovecké sedlo / Bobrowiecka PrzełęczBobrowiecki ŻlebBrestová / BrestowaBrestová, skanzen / Polana Brestowa - Muzeum WsiBrzezinyBukowina TatrzańskaBukowina Tatrzańska DolnaButorowy Wierch Bystrá / BystraBystrá lávka / Bystra ŁawkaBystry KarbBývalá Važecká chata / dawne Schronisko WażeckieChata Plesnivec / Schronisko pod SzarotkąChata pod Rysmi / Schronisko pod RysamiChata pod Soliskom / Schronisko pod SoliskiemChata pri Zelenom plese / Schronisko nad ZielonyChochołowskaChochołówChuda Przełęcz CiemniakČierna vodaCisowa SkałaCzarny Staw Gąsienicowy Czarny Staw nad Morskim Okiem Czerwienne - NabudzaCzerwona Przełęcz Czerwone WierchyCzerwony Staw w Dolinie PańszczycyDolina BiałegoDolina Białego (górne piętro)Dolina ku DziurzeDolina za BramkąDolina za Mnichem Dolinka pod Sedielkom / Dolinka LodowaDrygantDwoiśniakDzianiszEliaszówkaFolvarská poľana / Folwarska PolanaGáborov zadok / Dolina Zadnia GaborowaGalicowa Grapa Giewont Gładka PrzełęczGranatyGronikGrześGubałówkaHala GąsienicowaHarendaHlinská dolina, ústie / Dolina Hlińska wylotHolý vrch / Goły WierchHrebienok / Smokowieckie SiodełkoHutyIwaniacka PrzełęczJahňací štít / Jagnięcy SzczytJalovecká dolina, ústie / Dolina Jałowiecka wyloJamnícke sedlo / Jamnicka PrzełęczJamské pleso / Jamski StawJarząbczy Wierch Jaskinia MroźnaJaskinia MylnaJaskinia RaptawickaJaskinia Smocza Jama / Wąwóz KrakówJaszczurówkaJuráňova dolina / Dolina JuraniowaKalatówkiKasprowyKežmarská Biela voda, bus / Biała Woda KieżmarskKežmarské Žľaby / Kieżmarskie ŻłobyKiryKmeťov vodopád / Niżnia Niewcyrska SiklawaKondracka Przełęcz WyżniaKondratowaKończysty Wierch Kopa Kondracka Kopieniec Wielki Kôprovský štít / Koprowy WierchKopské sedlo / Przełęcz pod KopąKościelec Kovalčíkova poľanaKozia DolinkaKozia Przełęcz Krivánsky žľab / Krywański ŻlebKrywańKrzesanicaKrzyżneKuźniceLiliowy KarbLiptovský košiar / Liptowski KoszarLodowe ŹródłoLudźmierzLysá Poľana / Łysa PolanaMagura Witowska MaruszynaMatliary pri tenise / Matlary przy korcie tenisMonkova dolina / Dolina MąkowaMorskie OkoMurowanicaMyślenickie Turnie Nad Bielym Váhom / Nad Białym WagiemNad BytomNad Dlhým vodopádom / Nad Długim WodospademNad Žabím potokom / Nad Żabim Potokiem MięguszowNad Zrubami / Nad Tatrzańskimi ZrębamiNędzówkaNižná lúka / Niżnia ŁąkaNižná Velická poľana / Niżnia Wielicka PolanaNižné Hágy / Niżnie HagiNižné Temnosmrečinské pleso / Niżni CiemnosmreczNiżnia Kominiarska PolanaNosal Nosalowa Przełęcz Nowe BystreOlczyska PolanaOravice / OrawiceOrla PerćOrnak OrnakPalenica BiałczańskaPańszczycki PotokParichvost / ParzychwostPartizánska nemocnicaPięć StawówPlačlivô, rázcestie / Rohacz Płaczliwy rozdrożePod Furkotskou dolinou / Pod Doliną FurkotnąPod Holým vrchom / pod Gołym WierchemPod Hrubou kopou / Hruba Kopa (Baszta)Pod Klinom / Pod KlinemPod Lyscom / rozdroże pod ŁyścemPod Poľským hrebeňom / Pod Polskim GrzebieniemPod Predným zelenýmPod Slavkovským štítom / Pod Sławkowskim SzczytePod Smrekompod Suchą PrzehybąPod Suchým vrchom / Pod Suchym Wierchem BatyżowiPod Temnými smrečinami / Rozdroże w Ciemnych SmrPodbanskéPolana Biały PotokPolana HuciskaPolana PisanaPolana pod WołoszynemPolana Stoły Polana TrzydniówkaPolski GrzebieńPopradské Pleso, zast. / Popradzki StawPopradzki StawPoroninPredné Solisko / Skrajne SoliskoPrzełęcz Karb Przełęcz Kondracka Przełęcz Liliowe Przełęcz Mięguszowiecka pod Chłopkiem Przełęcz pod Kopą Kondracką Przełęcz Przysłop Miętusi Przełęcz w Grzybowcu przystanek PKS Dolina ChochołowskaPsia Trawka Pyszniańska PrzełęczRafaczańska GrapaRainerova chata / Rainerowa ChatkaRakoń Razcestie nad Matliarmi / Rozdroże nad MatlaramiRázcestie pod Bystrou / Rozdroże pod BystrąRázcestie pod Grúnikom / Rozdroże pod GronikiemRázcestie pod Muráňom / Rozdroże pod Muraniemrázcestie pod Tomanovou / rozdroże pod Doliną ToRázcestie v Smutnej doline / rozdroże w Dolinie Roháčske plesá / Rohackie StawyRomaRoztokaRówień Waksmundzka Rusinowa Polana Rysy RzeżuchySalatín / SalatynŠalviový prameň / Zimna StudniaSarnia Skała Sedielko / Lodowa Przełęczsedielko pod Umrlou / Przełęcz pod Umarłą KopkąSedlo Pálenica / Palenica JałowieckaSedlo pod Ostrvou / Przełęcz pod OsterwąSedlo Zábrať / Zabratowa PrzełęczSiklawaSiklawicaSivý vrch / Siwy WierchSiwa PolanaSiwa Przełęcz Skalnatá chata / Schronisko ŁomnickieSkalnaté pleso / Łomnicki StawSkrajny Granat Škutnastá poľanaSlavkovský štít / Sławkowski SzczytSmreczyński Staw Smutné sedlo / Smutna PrzełęczStanica Štart / Kolej linowa na Łomnicę stacja SStarorobociański Wierch Stary SmokowiecStrążyskaŠumivý prameň / HuczawaSymbolický cintorín, rázc. / Tatrzański CmentarzSzaflarySzczyrbskie JezioroSzeroki PiargSzpiglasowaszpital zakaźnyŚląski DomŚwinicaŚwinicka Przełęcz Tablica S.BronikowskiegoŤatliakova chata / Bufet RohackiTatranská Javorina / Jaworzyna TatrzańskaTatranská Kotlina / Tatrzańska KotlinaTatranská Lesná / Tatrzańska LeśnaTatranská Lomnica, Grand / Tatrzańska Łomnica HoTatranská Polianka / Tatrzańska PolankaTatranské Matliare / Tatrzańskie MatlaryTatranské Zruby / Tatrzańskie ZrębyTatrzańska ŁomnicaTéryho chata / Schronisko TeryegoTichá dolina horná časť / Dolina Cicha górna częTokarinyTomanowa PrzełęczToporowa CyrhlaTri studničky / Trzy Źródła (Trzy Studniczki)Trzydniowiański Wierch Vanička / WaniczkaVelický mostVeľká Svišťovka / Rakuska CzubaVeľké Biele pleso / Wielki Biały Stawvodopád Skok / Wodospad SkokVodopády Studeného potoka / Wodospady Zimnej WodVýchodná Vysoká / Mała WysokaVyšné Hágy / Wyżnie HagiVyšné Kôprovské sedlo / Wyżnia Koprowa PrzełęczWielka Polana w Dolinie Małej ŁąkiWierch Poroniec WitówWodogrzmoty MickiewiczaWołowiecWrota Chałubińskiego Wylot ku DziurzeWylot za BramkąWyżnia Brama ChochołowskaWyżnia Kira MiętusiaWyżnia Tomanowa PolanaZadná Látaná dolina / Dolina Zadnia ŁatanaZáhradkyZakopaneZakopane Hotel KasprowyZamkovského chata / Schronisko ZamkovskiegoZaworyZawracie ZawratZazadniaZąbZbojnícka chata / Schronisko ZbójnickieŽdiar Penzión Tatry / Zdziar Pensjonat TatryŽdiar Strednica / Zdziar Strednica ośrodek narciŽiarska chata / Schronisko ŻarskieŽiarska dolina, ústie / Dolina Żarska wylotŽiarske sedlo / Żarska PrzełęczZielony Staw Gąsienicowy Zuberec / ZuberzecZuberec Prte / Zuberzec PrteZverovka, rázcestie / Zwierówka rozdrożeŻleb Kulczyńskiego

W tym miejscu można zapoznać się z opisami szlaków, których celem lub początkiem jest Kopa Kondracka . Jeżeli chcesz zaplanować wycieczkę, to przejdź do opisu wybranego szlaku i wybierz znajdujący się tam przycisk 'Do kalkulatora szlaków'. Jeżeli poniżej nie znajdujesz interesujacego Cię szlaku, to przejdź do 'Kalkulatora szlaków' wybierając ten przycisk:
Kalkulator szlaków - Kopa Kondracka

Wybrane szlaki

1. Z Gronika na Kopę Kondracką Doliną Małej Łąki

szlak z Gronika
Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

Gronik (930 m) Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki (1170 m)
Czas przejścia: 0 godz. 40 min. | Długość odcinka:2.5 km | Suma podejść:240 m | Śr. nachylenie:9.6% |Suma zejść:0 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.0% | Śr. prędkość: 3.8 km/h
Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki (1170 m) Przełęcz Kondracka (1723 m)
Czas przejścia: 1 godz. 35 min. | Długość odcinka:3.5 km | Suma podejść:560 m | Śr. nachylenie:16.0% |Suma zejść:0 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.0% | Śr. prędkość: 2.2 km/h
Przełęcz Kondracka (1723 m) Kopa Kondracka (2005 m)
Czas przejścia: 0 godz. 40 min. | Długość odcinka:1.5 km | Suma podejść:280 m | Śr. nachylenie:18.7% |Suma zejść:0 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.0% | Śr. prędkość: 2.3 km/h
RAZEM - Czas przejścia:2 godz. 55 min. | Długość: 7.5 km | Suma podejść:1080 m | Śr. nachylenie:14.4% |Suma zejść:0 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.0% | Śr. prędkość: 2.6 km/h

2. Z Kopy Kondrackiej na Ciemniak czyli przez Czerwone Wierchy


Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

Kopa Kondracka (2005 m) Małołączniak (2096 m)
Czas przejścia: 0 godz. 35 min. | Długość odcinka:1.3 km | Suma podejść:220 m | Śr. nachylenie:16.9% |Suma zejść:135 m | Śr. nachylenie w zejściu: 10.4% | Śr. prędkość: 2.2 km/h
Małołączniak (2096 m) Krzesanica (2122 m)
Czas przejścia: 0 godz. 25 min. | Długość odcinka:1.0 km | Suma podejść:80 m | Śr. nachylenie:8.0% |Suma zejść:50 m | Śr. nachylenie w zejściu: 5.0% | Śr. prędkość: 2.4 km/h
Krzesanica (2122 m) Ciemniak (2096 m)
Czas przejścia: 0 godz. 10 min. | Długość odcinka:0.5 km | Suma podejść:30 m | Śr. nachylenie:6.0% |Suma zejść:60 m | Śr. nachylenie w zejściu: 12.0% | Śr. prędkość: 3.0 km/h
RAZEM - Czas przejścia:1 godz. 10 min. | Długość: 2.8 km | Suma podejść:330 m | Śr. nachylenie:11.8% |Suma zejść:245 m | Śr. nachylenie w zejściu: 8.8% | Śr. prędkość: 2.4 km/h

Wykaz wszystkich szlaków bezpośrednich

Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

1. Małołączniak (2096 m) Kopa Kondracka (2005 m)

Czas przejścia: 0 godz. 30 min. | Długość odcinka:1.3 km | Suma podejść:135 m | Śr. nachylenie:10.4% |Suma zejść:220 m | Śr. nachylenie w zejściu: 16.9% | Śr. prędkość: 2.6 km/h

Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

2. Przełęcz Kondracka (1723 m) Kopa Kondracka (2005 m)

Czas przejścia: 0 godz. 40 min. | Długość odcinka:1.5 km | Suma podejść:280 m | Śr. nachylenie:18.7% |Suma zejść:0 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.0% | Śr. prędkość: 2.3 km/h

Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

3. Przełęcz pod Kopą Kondracką (1863 m) Kopa Kondracka (2005 m)

Czas przejścia: 0 godz. 20 min. | Długość odcinka:0.7 km | Suma podejść:142 m | Śr. nachylenie:20.3% |Suma zejść:0 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.0% | Śr. prędkość: 2.1 km/h

Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

4. Kopa Kondracka (2005 m) Małołączniak (2096 m)

Czas przejścia: 0 godz. 35 min. | Długość odcinka:1.3 km | Suma podejść:220 m | Śr. nachylenie:16.9% |Suma zejść:135 m | Śr. nachylenie w zejściu: 10.4% | Śr. prędkość: 2.2 km/h

Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

5. Kopa Kondracka (2005 m) Przełęcz Kondracka (1723 m)

Czas przejścia: 0 godz. 30 min. | Długość odcinka:1.5 km | Suma podejść:0 m | Śr. nachylenie:0.0% |Suma zejść:280 m | Śr. nachylenie w zejściu: 18.7% | Śr. prędkość: 3.0 km/h

Zaznacz na mapie      Do kalkulatora szlaków

6. Kopa Kondracka (2005 m) Przełęcz pod Kopą Kondracką (1863 m)

Czas przejścia: 0 godz. 12 min. | Długość odcinka:0.7 km | Suma podejść:0 m | Śr. nachylenie:0.0% |Suma zejść:142 m | Śr. nachylenie w zejściu: 20.3% | Śr. prędkość: 3.5 km/h

Opisy wycieczek udostępnione przez użytkowników

Użytkownicy portalu udostępniają opisy wycieczek, których celem lub punktem pośrednim jest Kopa Kondracka . Oto ciekawsze opisy.

powrót na rocznicę - sarita - 2016-09-20 14:55:15

Autor: sarita

Opracowano: 2016-09-20 14:55:15

Trasa: Murowanica Kuźnice Kalatówki Kondratowa Przełęcz pod Kopą Kondracką Kopa Kondracka Czerwone Wierchy Kopa Kondracka Przełęcz Kondracka Kondratowa Kalatówki Kuźnice


Od rana zapowiadwało sie na piękny i słoneczny dzień, i taki właśnie był.Jak na wrzesień było zaskakująco ciepło ,jak jeden z tych pięknych ostatnich jesiennych weekendów ,które od kliku lat pięknie nam się powtarzają i należy je właśnie na świeżym powietrzu spędzić.

Wyruszyliśmy kwadrans po 8 , świeże, czyste powietrze docierało do głebi płuc ,aż czasem powodowało małe zawroty głowy ,ale to dodawało nam sił i napawało optymizmem przed zaplanowana trasą.Do Kużnic dotarliśmy bardzo szybko ,nogi niosły nas predko by jaknajszybciej znależć się juz w lesie ..Niebieskim szlakiem do schroniska na Hali Kondratowej,gdzie za kazdym razem otoczenie robi piorunujace wrażenie ,majestat gór i w oddali postaci wyglądających jak małe mrówki zmierzające na szczyt możliwości. zrobilismy sobie tam przerwe po godzinnej rozgrzewce,zjedlismy i napiliśmy się ,chwila oddechu i zadumy .w drogę.

Zielonym szlakiem az do przełęczy pod kopa Kondracką ...jakies 1h 20 min i juz najcięższa część trasy za nami ...wtedy dostaje się takiej werwy i chce iść naprzód .

Teraz juz czerwony szlak i wspinaczka zaskakujaco szybka bo zaledwie 15-20 minutowa na pierwszy szczyt Kopę Kondracka [2005 m npm.] Jesteśmy w południe na szczycie ,przez godzine napawamy sie wspaniałymi widokami,wspominamy wczesniejsze wyprawy ,ach jak cudownie byc w górach ...Nasze Tatry .

Następnie siegając wzrokiem ruszamy na Małołączniak [2096m npm.] Zajmuje nam to jedynie ok 30 min i juz . Czerwone Wierchy są nasze, po raz kolejny ..Natchnieni widokami chcemy iść dalej ,spoglądamy na rycerza i ruszamy w jego strone ...Schodzimy z Czerwonych na żółty szlak Przełęczą Kondracka w strone Giewontu ,na skrzyżowaniu szlaków schodzimy na niebieski do schroniska na kondratowej ....tam juz nieco stromiej i ciezej po całodniowym chodzeniu po schodach skalnych ...w Pewnym momencie na prawej stronie zbocza ukazuje sie nam miś...dobrze ,ze tylko z daleka .Po niecałej godzinie docieramy do drewnianego domku z puszczonym dymem z komina ,jestesmy przy schronisku..Potem to juz spacerek niebieskim szlakiem przez Kalatówki obserwujac pasace sie bydło i owce na polanie ...zapch wedzonego sera rozpala nasze zmysły ..wracamy .

Wspaniała pasja ciagnie człowieka z powrotem znów ,byleby tylko jak najpredzej tu wrócić ...


Od Nosala, przez Kościelec i Kasprowy, aż po Giewont - Shellu - 2014-07-05 21:43:24

Autor: Shellu

Opracowano: 2014-07-05 21:43:24

Trasa: Murowanica Nosal Nosalowa Przełęcz Kuźnice Hala Gąsienicowa Czarny Staw Gąsienicowy Przełęcz Karb Kościelec Przełęcz Karb Zielony Staw Gąsienicowy Dwoiśniak Kasprowy Przełęcz pod Kopą Kondracką Kopa Kondracka Przełęcz Kondracka Kondracka Przełęcz Wyżnia Giewont Kondracka Przełęcz Wyżnia Przełęcz w Grzybowcu Strążyska Roma


Z wycieczką (powrotem) w Tatry nosiłem się już od sporego czasu. Zawsze jednak brakowało decyzji. Bliżej z Katowic mam do Beskidu Śląskiego i tam najczęściej kierowały się moje kroki. Tym razem jednak powiedziałem, dość. Czas wrócić tam, gdzie jest najpiękniej. Po zaplanowaniu całej trasy udałem się w czwartek 26 czerwca do Zakopanego. Po krótkim spacerze i kwaterunku można było nabierać sił. Wieczorem mały rekonesans na dojście dość specyficzną trasą do szlaku zielonego, który miał być startem do przygody.

Piątkową trasę zielonym szlakiem na Nosal rozpocząłem nie od samego początku, tylko dosłownie kawałeczek dalej. Zaczynałem bowiem z ulicy Jaszczurówka-Bory i ścieżką obok klasztoru Urszulanek dostałem się na zbocze góry pod las, skąd po przejściu nad wyciągami, ścieżką dotarłem właśnie do zielonego szlaku – dokładnie miejsca, gdzie zaczyna się strome podejście na Nosal.

Na szlak wszedłem o godzinie 7.03 i od tej pory zaczęła się moja 15-godzinna wędrówka po Tatrach. Rozważałem wcześniej ominięcie Nosala i przez Kuźnice spokojne dojście do Hali Gąsienicowej, ale stwierdziłem, że dobra rozgrzewka na początek się przyda. Mam jednak trochę to do siebie, że spory wysiłek w godzinach wczesnoporannych powoduje u mnie lekkie zawroty głowy, dlatego mimo że żwawym krokiem, to kilka razy po drodze przystanąłem.

Podejście od razu dość konkretne, trzeba się nieco wysilić. Piękna pogoda zachęcała do chodzenia. Na razie żywej duszy nie spotkałem, poza jednym człowiekiem schodzącym z Nosala, gdzieś w środku drogi. Drewniane i kamienne schodki powodują, że trzeba wysoko unosić nogi przy kolejnych krokach. Myślę, że ta góra jest idealna do treningów siłowych nóg. Wysiłek jest nie za długi, ale intensywny. Co jakiś czas patrząc w bok odsłaniała mi się panorama Tatr, coraz to wyższe partie. Po drodze kilka urwisk, niby niewysoka góra, ale lepiej do niektórych krawędzi się nie zbliżać. Ładne „rzeźbione” można powiedzieć skały, jedna z nich (jak wyczytałem) przypomina psa i rzeczywiście tak jest.

Wejście na szczyt nie zajmuje mi „ustawowych” (czyli z drogowskazu) 55 minut, a zaledwie 35, mimo wspomnianych krótkich postojów. Ze szczytu rozpościera się piękna panorama na niektóre... dalsze cele mojej podróży. Co prawda Orla Perć tym razem celem nie była, ale jej fragmenty również świetnie było widać tego poranka widać.

Po jakichś 10 minutach spędzonych na szczycie udałem się w dalszą drogę. Kontynuowałem trasę zielonym szlakiem w kierunku Nosalowej Przełęczy, a za nią aż do skrzyżowania z niebieskim szlakiem z Kuźnic. Ta droga przebiegła bardzo szybko, m.in. na odpoczynku po wejściu na Nosal. Gdy dotarłem do niebieskiego szklaku skierowałem się w stronę Hali Gąsienicowej. Tam też zobaczyłem pierwszych turystów podążających w tę samą stronę. Z czasem było ich coraz więcej. Podczas całej drogi można było zobaczyć różne tempo wchodzących osób, zależne pewnie zarówno od wieku, kondycji jak i... posiadania plecaka lub nie. Ja szedłem swoim równym tempem i trochę osób wyprzedziłem, ale też i kilka osób wyprzedziło mnie. Czasem mam wrażenie, że niektórzy w górach są na wyścigach. Owszem – dobrze jest mieć dobrą formę, ale nie o to, by wyprzedzać przecież chodzi.

Droga jak wiadomo jest pod górę przez sporą część no i po kamieniach. Może nie są one jakoś uciążliwe, ale jednak trzeba patrzeć pod nogi. Najpierw las, potem droga przez Skupinów Upłaz, w końcu jesteśmy na Przełęczy Między Kopami, z których w każdą stronę roztaczają się piękne widoki, widać między innymi Giewont z bardzo nietypowej perspektywy, można też przyjrzeć się z daleka Kasprowemu. Wkrótce rozpoczyna się zejście na Halę Gąsienicową i tutaj odsłania się Orla Perć, a także m.in. Kościelec, który miał być jednym z kolejnych etapów wycieczki. Sama Hala również piękna, cudowna przyroda i – mimo sporej ilości turystów – poczucie spokoju.

W schronisku Murowaniec zrobiłem sobie dłuższą – około 40-minutową przerwę – na bardziej obfite śniadanie niż to, które zjadłem przed wyjściem. Co prawda za trzy parówki i trzy kromki chleba trzeba zapłacić 15 złotych, ale nie ma sensu poskąpić kilku złotych, a potem umierać z głodu. Tak więc właściwy posiłek właśnie przyjąłem tam. Większość ludzi siedziała na zewnątrz, w środku było raptem kilkanaście osób. Po zjedzeniu jeszcze rzut oka na monitor z warunkami panującymi w kilku miejscach w Tatrach (z którejś ze stron internetowych). Patrzę – Kasprowy OK, można iść dalej.

Z Murowańca udałem się nad Czarny Staw Gąsienicowy. Droga przebiegła szybko i sprawnie po kamiennych płytach. Oczom moim ukazywał się coraz bardziej Kościelec i... coraz bardziej mnie przerażał. Niewielka, ale wysoka, pionowa góra, która z tej perspektywy wydaje się bardzo trudna do wejścia. Zacząłem rozważać, na ile na wyższych partiach warunki mogą utrudniać wejście. Kościelec ma 2155 metrów n.p.m., a na jego zboczu można było widzieć duży płat śniegu. Nie znając do końca drogi wejścia na szczyt, obawiałem się, że właśnie w okolicach tego śniegu może znajdować się trasa szlaku.

Widoki nad Czarnym Stawem przepiękne, okolice Zawratu i dalej Orlej Perci, no i właśnie Kościelec na pierwszym planie. Na Przełęcz Karb i tak miałem iść, więc jeszcze część drogi bez dyskusji była przede mną, ciągle miałem natomiast wątpliwości, czy udać się dalej czarnym szlakiem na szczyt, czy od razu odbić w kierunku Kasprowego. Zyskałbym na tym 2 godziny, ale przecież nie o czas tu chodzi. Droga na Karb w większości po sporych kamieniach, mocno pod górę – trzeba przyznać, że adrenalina niwelowała ubytek sił (albo raczej wzmagała te siły). Dodatkowo widok z góry na Czarny Staw i odbijające się w nim góry jest wspaniały. Doszedłszy na Mały Kościelec spotkałem turystę w mocno średnim wieku (pod sześćdziesiątkę) widać, że zaprawionego w górskich bojach. Spytałem, czy był na szczycie, odpowiedział, że teraz już by nie dał rady (głównie zejść, bo wejść jeszcze tak). Natomiast opowiedział, że był kilka razy w przeszłości. Gdy ja powiedziałem mu o swoich wątpliwościach, powiedział jedno zdanie - „ta góra to straszna franca, ale jak pan nie pójdzie, będzie pan żałował do końca życia”. To zdanie mnie przekonało i zapadła decyzja – idę. Oczywiście z rozsądkiem w głowie, że gdy gdzieś tam będzie za dużo wody na podejściach, skały i kamienie będą śliskie, nastąpi natychmiastowy odwrót. A cała góra można powiedzieć mocno „lśniła” w promieniach słonecznych, co sugerowało, że tej wilgoci jest tam sporo. Po chwili dotarłem do Przełęczy Karb i chwilę odpocząłem, aby nabrać sił. Na nieszczęście trafiłem na coś, czego bardzo nie lubię. Grupka młodych ludzi również tam odpoczywała i miała „super” temat. Rozmawiali o wypadkach w górach, o upadkach w przepaść i śmierci oraz roztrząsali dylematy związane ze śmiercią wspinaczy, alpinistów itd. w górach, o ich odpowiedzialności za rodziny... Temat zawsze ważny, ale przyznam, że będąc w górach takie gadki można sobie darować, bo tylko mogą obniżyć morale samych siebie i wszystkich dookoła. Owszem, odpowiedzialność jest bardzo ważna, ale tego typu dylematy niech pozostaną przed wyprawą – niech będą kwestią wyboru czy idę w góry czy nie. A jeśli zdecydowałem się iść, to po prostu należy to robić odpowiedzialnie, właśnie choćby z myślą o rodzinie, czyli nie porywać na rzeczy, które przerastają możliwości w danym momencie. Takie rozmowy, jakie usłyszałem, miały w sobie dużo z defetyzmu...

Nie zważając jednak na to, po zapoznaniu się z ostrzeżeniem o „bardzo trudnym szlaku” rozpocząłem wędrówkę na Kościelec. Góra jest dość stroma, jednak dzięki zakosom nie odczuwa się tego tak bardzo. Podejście po kamieniach wymagało wysiłku, a od pewnego momentu trzeba było zacząć sobie pomagać rękami. Na górę próbowały się dostać także dziewczyny. W jednym miejscu, gdzie trzeba było już ewidentnie się wspiąć jedna z nich zapytała mnie, gdy już byłem na górze, czy dalej jest szlak. Odpowiedziałem, że tak, ale później już jej nie widziałem, co świadczyło o tym, że zrezygnowała. Elementów wspinaczkowych było kilka, podobnie jak sporych płaskich skał, po których też umiejętnie trzeba było jakoś przedostać się do góry. Mimo wszystko jednak wydaje się, że człowiek ze średnią kondycją i siłą oraz ogólnym rozgarnięciem (czyli umiejętnością skupienia się i odpowiedzialnością) powinien tę trasę przejść bez problemu. Przyznam, że miałem sporo szczęścia, że gdy wchodziłem do góry, było bardzo mało ludzi na trasie, a potem na szczycie, bo później schodząc była ich cała masa i minąłem pewnie z 20-30 osób. Ostatnie podejście również wymagało użycia rąk, ale za chwilę można było już znaleźć się na szczycie.

Miejsce, z którego widać wszystkie stawy Gąsienicowe. Piękny widok na Świnicę i Orlą Perć. Widać Giewont i Kasprowy, czyli dalsze cele wędrówki. Widać schronisko w Murowańcu. Ilość śniegu na zboczach Tatr Wysokich widocznych z tej strony sugerowała, że z wyprawą na Orlą Perć na razie lepiej się wstrzymać (znaczy poczekać do lipca/sierpnia). Prawdopodobnie w „paru” miejscach pokrywa śnieżna byłaby mocno niebezpieczna, więc nie ma co porywać się z motyką na... śnieg. Ale za jakiś czas jak najbardziej. Porozmawiałem z osobami, które były na szczycie, odsłuchałem utworu „Zawrat” z filmu „Prowokator” (muzyka Michała Lorenca z tego filmu, kręconego w dużej mierze właśnie w Tatrach, idealnie pasuje). Co prawda w albumie jest także utwór „Kościelec”, ale on na ten moment jakoś nie był na topie w mojej głowie.

Po odpoczynku i posileniu się ciastkami udałem się w drogę powrotną. Tu było nieco trudniej niż na wejściu, z wiadomego względu, czyli konieczności stawiania nóg i szukania punktu oparcia pod (za) sobą, czyli nie w pełni zasięgu wzroku. Dlatego wysiłek był nieco większy. Natomiast poza elementami wspinaczkowymi zejście też jest nieco zdradliwe, bo niektóre mniejsze kamienie mogą lekko wyślizgiwać się spod stóp i przyznam, że raz w niegroźnym miejscu wylądowałem na tyłku, mimo zachowywania sporej koncentracji. Tak jak pisałem, mijałem wiele osób i tylko się cieszyłem, że pojawiły się dopiero teraz. Po niedługim czasie znalazłem się ponownie na Przełęczy Karb. Gdy spojrzałem jeszcze raz za siebie, aby ujrzeć Kościelec z tą wchodzącą zygzakiem masą ludzi, miałem takie trochę skojarzenie z Wieżą Babel. Sam natomiast po chwili przerwy i rozmowie z napotkanymi na przełęczy osobami udałem się dalej. Teraz czas było dostać się na Kasprowy – najpierw drogą do Zielonego Stawu, potem skręcając żółtym szlakiem na wysokości Dwoiśniaka. Droga spokojna, trochę w dół i trochę po równi. Jako, że było już po 13.00, miałem za sobą ponad 6 godzin drogi. Fizycznego zmęczenia nie odczuwałem w ogóle, natomiast idąc cały czas nie pod górę, trochę mnie zaczęło nużyć. Droga po kamieniach była łatwa, gdzieniegdzie zalegały małe płaty śniegu, za to dużo więcej było ich na zboczu Świnicy i okolic. Co ciekawe jedna kobieta, która również była na Kościelcu i umawiała się z koleżanką będącą na Kasprowym, wybrała drogę „w lewo” na wysokości Zielonego Stawu, czyli czarnym szlakiem na Świnicką Przełęcz. Było tam sporo śniegu, tak więc ja się na to nie zdecydowałem. Przejście obok Zielonego Stawu Gąsienicowego – wzdłuż wybrzeża – jest bardzo klimatyczne. Po minięciu kilku stawów i stawików doszedłem do kolejki krzesełkowej (nieczynnej) i do wspomnianego żółtego szlaku. Szczyt Kasprowego wraz ze stacją nie wydawał się jakiś specjalnie odległy. W uszach dźwięczały mi jednak słowa jednego z turystów na Kościelcu, który pokazując świetnie widoczną z góry całą drogę na Kasprowy, że ona tylko wydaje się taka „w miarę łagodna”, a w rzeczywistości daje w kość...

Przyznam, że to podejście było dla mnie najtrudniejsze podczas całego dnia. Niby na drogowskazie było napisane 50', ale ja szedłem 1h15'. Ciągle pod górę, może nie bardzo stromo (bardziej strome podejścia mamy choćby na taki Stożek czy Czantorię), ale jednak pod sporym kątem. Tutaj ta trasa plus już ponad 7 godzin marszu mimo powolnego, choć równego tempa, dawały znać o sobie. Najgorsze w takich sytuacjach jest to, że szczyt nie wydaje się przybliżać, co lekko frustruje. Po jakimś czasie co kilkadziesiąt kroków zacząłem przystawać na kilkadziesiąt sekund. Sporo ludzi schodziło ze szczytu. Ja wszedłem na niego w końcu przed 16.00. Szczerze mówiąc byłem dość głodny i liczyłem, że coś na górze uda się zjeść. Wcześniej szukałem w internecie informacji na temat gastronomii na Kasprowym, ale nie dotarłem do informacji o godzinach otwarcia, względnie zawieszenia okresowego działalności na czas remontu kolejki. Za szybą widziałem produkty, ale było zamknięte. Srogo się więc zawiodłem, na szczęście miałem jeszcze trochę jedzenia, ale takiego raczej niekonkretnego typu batoniki itd. - w plecaku. Kilkanaście osób, które były na szczycie siedziały przy budynku, ja poszedłem posiedzieć na to podwyższenie, gdzie są kamienie i można bardziej podziwiać widoki.

Po posileniu się i dwudziestokilkuminutowym odpoczynku ruszyłem dalej. Tym razem celem był Giewont, a po drodze Kopa Kondracka, do której miałem dwie godziny drogi.

Trasę w drugą stronę, najpierw przez Czerwone Wierchy, a potem aż do Kasprowego pokonałem 13 lat temu jeszcze będą w liceum. Teraz więc odcinek do Kopy Kondrackiej miałem okazję przejść w drugą stronę i była to pewnego rodzaju wycieczka sentymentalna. Droga jak wiadomo jest raczej spokojna, ale trzeba uważać idąc zboczem, bo ścieżka nie jest zbyt szeroka i w razie upadku można lekko się zsunąć... To tak łagodnie mówiąc. Tu jednak nastąpił dla mnie powrót do pełni sił i spokojnie mogłem iść dalej pokonując zejścia i wejścia, które jednak były dość łagodne. Po półtorej godziny dotarłem do Przełęczy pod Kopą Kondracką i szczerze mówiąc zbliżając się od kilkudziesięciu minut nie do końca byłem pewien czy góra bardziej odległa (Małołączniak) nie będzie moim pośrednim celem. Na szczęście nie. Podejście na Kopę Kondracką było też dość ostre, ale raczej krótkotrwałe. Mam taki swój sposób, który trochę zapobiega frustracji związanej z subiektywnym poczuciem braku zbliżania się do szczytu w odpowiednim tempie. Po prostu nie patrzeć cały czas na cel, tylko pod nogi i na najbliższe kilka metrów. W ten sposób robię jakieś 150 kroków, przystaję na chwilę, odpoczywam i wtedy mogę spojrzeć dalej – tak, wtedy ma się poczucie, że kawałek się przeszło. Mimo to na Kopę wszedłem bez problemu. Tam chwila odpoczynku po dwugodzinnej drodze, tradycyjnie kilka fotek i już czas na Giewont, który był teraz już na wyciągnięcie ręki. Trzeba powiedzieć, że idąc na odcinku Kasprowy Wierch – Kopa Kondracka, obracając się cały czas za siebie i obserwując Kasprowy z coraz dalszej odległości – robi bardzo ciekawe wrażenie – stacja na szczycie wygląda bardzo efektownie.

Na drogowskazie do Giewontu z Kopy Kondrackiej jest godzina. Było już po 18, więc musiałem sobie dokładnie przemyśleć, jak to czasowo będzie wyglądało, żeby nie dopadł mnie zmierzch. Zakładałem, że ostatnie pół godziny drogi mógłbym pokonać już praktycznie po zmroku, gdyż wiedziałem, że odcinek z Polany Strążyska do końca szlaku jest szeroką ścieżką. Trzeba było jednak tak obliczyć czas, żeby do tej drogi zdążyć jeszcze za dobrej widoczności.

Z tego powodu zacząłem rozważać, czy nie odpuścić wejścia na Giewont. Jednak ja, jak to ja, nie odpuściłem. Więcej niż przeciętna czasu zajęło mi dojście do Kondrackiej Przełęczy, a to z powodu kozic górskich, które na kilka minut zagrodziły mi drogę. Pierwsze już widziałem przy wejściu na Kasprowy, teraz kolejne pojawiły się centralnie na ścieżce. Nie były płochliwe, ale musiałem poczekać, aż same zejdą z drogi. W końcu dotarłem do przełęczy, gdzie spotkałem dwójkę turystów, którzy zeszli z Giewontu. Po krótkiej rozmowie udałem się w kierunku łańcuchów. Na rozwidleniu pomiędzy szlakiem zejściowym i wejściowym spotkałem ostatnie osoby na swojej drodze tego dnia. Były to dwie dziewczyny, które powiedziały, że na szczycie nie ma już nikogo. Pamiętając wejście na Giewont z wycieczki szkolnej, wiedziałem, że trudno nie będzie. Po kilkunastu minutach byłem już na górze. Piękne widoki już nie tylko na Tatry, ale także na Zakopane, Gubałówkę. To była godzina 19.30, więc mogłem podziwiać widoki o zachodzie słońca. Niestety z powodu upływającego czasu nie mogłem zabawić tam na dłużej, więc na szczycie byłem niecałe dziesięć minut, ale co się napatrzyłem to moje.

Ogólnie w drodze na i z Giewontu napotykamy bardzo zdradliwe śliskie, „wypolerowane” kamienie. Naprawdę trzeba uważać, żeby nie zaliczyć upadku. Dlatego generalnie łańcuchy przy takim wejściu konieczne by nie były, właśnie gdyby nie te kamienie. Zejście odbyło się spokojnie i ok. 19.50 ruszyłem czerwonym szlakiem.

Giewont ma to do siebie, że żeby na niego wejść od strony Zakopanego, trzeba go najpierw obejść. Mimo że nie jest to wysoki szczyt w kontekście innych w Tatrach, to jednak cała góra jest dla mnie jedną z najbardziej monumentalnych. Z Zakopanego widać ją w całości, a także gdy patrzy się z dołu na podejście – również można takie wrażenie odnieść.

Udałem się więc w drogę powrotną. Czerwony szlak na zejściu jest trudny w tym sensie, że wymaga stałej koncentracji, gdyż nie tylko kamienie, ale także ziemia jest po prostu śliska. Wymaga to dość dużo wysiłku, a sama droga po tylu godzinach marszu jest dość żmudna. Rekompensowały to widoki o zachodzie słońca, co prawda Tatry Wysokie były już zasłonięte, ale pejzaże w kierunku Dolin Kościeliskiej, Chochołowskiej, a także wielu wielu dziesiątek kilometrów dalej – zapierały dech w piersiach. Na kontemplację jednak czasu już za bardzo nie miałem i tak schodziłem, schodziłem... Bardzo ciekawy moment to „Szczerbinka”, po której trzeba się trochę wspiąć. To urozmaicenie w czasie monotonnej drogi było jak zbawienie, nawet jeśli było „pod górę”. Niedługo za nią w końcu zaczął się las, czyli zapowiedź, że meta jest coraz bliżej. Ciągle co prawda były dość śliskie kamienie po drodze, ale było ich już trochę mniej. Do lasu wchodziłem, gdy zmierzchało, ale widoczność była jeszcze dobra. W końcu dotarłem do Przełęczy w Grzybowcu, gdzie do czerwonego szlaku dołączył czarny, prowadzący z Doliny Chochołowskiej. Teraz tylko miałem przed sobą kilkadziesiąt minut Grzybowiecką Doliną aż do Polany Strążyska. Droga przebiegła w spokojnym, równym tempie, ale mimo że wszystko w lesie, trzeba uważać, aby się nie pośliznąć, gdyż coraz większa liczba wilgoci ze strumyków i potoków sprawiała, że koncentracja musi być zachowana. W końcu dotarłem do Polany Strążyska, gdzie napotkałem przewidywaną szeroką ścieżkę. Było już prawie całkiem ciemno, ale to już nie miało większego znaczenia, bo kontury drogi było dobrze widać. Przede mną miało być jeszcze 35 minut drogi. Przyznam, że niespecjalnie chciało mi się już, aby droga ta się dłużyła, więc jakąś jedną trzecią po prostu... przebiegłem żwawym truchtem. Aż dziwne, że po tylu godzinach marszu bez problemu mogłem jeszcze podjąć się biegu – choć to chyba jednak przez większą część dnia pracowały inne partie mięśni.

Tak więc po niecałych 30 minutach moim oczom ukazały się bardzo wyraźne światła. Ulica Strążyska (na której miałem nocleg) była już przede mną. Ostatnie kilkadziesiąt metrów i znalazłem się ma mecie szlaku. Do pensjonatu miałem jeszcze jakiś kilometr po asfalcie.

Na szlak wszedłem o godzinie 7 rano, skończyłem o 22, czyli miałem za sobą 15 godzin drogi i jakieś 30 kilometrów. W jej trakcie zaliczyłem kilka postojów, pół godziny w Murowańcu, pół godziny na Kościelcu i Kasprowym. Do tego pomniejsze dziesięcio- lub kilkuminutowe na Nosalu, nad Czarnym Stawem, na Kopie Kondrackiej i na Giewoncie. Dodatkowo chwile postoju na zdjęcia czy w wyniku zmęczenia w drodze na Kasprowy.

W góry nie chodziłem od lat, poza sporymi trasami w Beskidzie Śląskim rok i dwa lata temu. Teraz jednak zaprawa w postaci trasy Zawoja – Korbielów (przez Babią Górę), Wisła – Stożek – Czantoria – Ustroń, Korbielów – Milówka (przez Pilsko) i w końcu wycieczka na Skrzyczne, dały wystarczająco kondycji, aby wybrać się w całodniową wycieczkę w Tatry.

Pogoda przez cały dzień była wspaniała, słonecznie, bez deszczu, ale też nie upalnie. Całość spowodowała, że apetyt na górskie wyprawy się zaostrzył i już myślę powoli, co dalej. Niech stopnieją śniegi na niektórych szlakach, a wtedy będziemy zdobywać kolejne góry.

Michał Murzyn


Kiry-świnica-kuźnice - k.polon@interia.pl - 2013-11-13 15:46:59

Autor: k.polon@interia.pl

Opracowano: 2013-11-13 15:46:59

Trasa: Kiry Wyżnia Kira Miętusia Chuda Przełęcz Ciemniak Krzesanica Czerwone Wierchy Kopa Kondracka Przełęcz pod Kopą Kondracką Kasprowy Przełęcz Liliowe Świnicka Przełęcz Świnica Świnicka Przełęcz Przełęcz Liliowe Kasprowy Myślenickie Turnie Kuźnice


15.08.2013 Baardzo wcześnie rano z Katowic do Zakopca. Z dworca busem do Kir. No i Czerwone Wiechy. Potem na Kasprowy. Tam milion ludzi, bo zaczynał się długi weekend. Było jeszcze bardzo wcześnie to polazłem na Swinicę. (akurat śmigłowiec zabieral turystkę, która spadła ze Swinicy, niestety wypadek śmiertelny). No i z powrotem na Kasprowy i zielonym do Kuźnic. Pogoda idealna , widoki na 5+.Ostatni autobus do Krakowa i do domku , do Katowic.  Fajny, jednodniowy wypad. Trochę długo się jedzie , ale warto.


Kopa Kondracka jesienno-zimowa - 22.09.2013 - wujek - 2013-09-26 11:10:45

Autor: wujek

Opracowano: 2013-09-26 11:10:45

Trasa: Gronik Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki Przełęcz Kondracka Kopa Kondracka Przełęcz pod Kopą Kondracką Kondratowa Kalatówki Kuźnice


Szybki i nieplanowany wypad na najniższy ze szczytów Czerwonych Wierchów. Przymusowy poranny kurs autem do Zakopanego połączyłem z przyjemną, aczkolwiek - prowadzoną w mocnym tempie - wycieczką.  Dlaczego akurat Kopa Kondracka? Po pierwsze dawno tu nie byłem, po drugie wybrany szlak z Małej Łąki wydawał się najkrótszy i najciekawszy, no i po trzecie – z uwagi na trudne warunki w górnych partiach - nie było sensu ryzykować czegoś więcej.

Tym razem zabrakło widoków i słońca, ale od czasu do czasu warto poczuć, jak trudne warunki (choć tym razem nie ekstremalne) mogą panować w wyższych partiach Tatr, gdy na dole jeszcze lato całkiem dobrze sobie poczyna. Do Przełęczy Kondrackiej (1725 m n.p.m.) można było iść nawet w krótkim rękawie, dalej sytuacja zmieniała się radykalnie, a wszystkiego dopełniał silny, północny wiatr. Stąd nie dziwi fakt, że od ponad tygodnia powyżej 1900 m n.p.m. utrzymuje się ciągła pokrywa śniegu.    


http://www.fotografie.nowytarg.pl/kopa_kondracka

2013.07.17 – Kopa Kondracka - stefan26 - 2013-07-30 12:19:54

Autor: stefan26

Opracowano: 2013-07-30 12:19:54

Trasa: Murowanica Kuźnice Kalatówki Kondratowa Przełęcz pod Kopą Kondracką Kopa Kondracka Przełęcz Kondracka Kondratowa Kalatówki Kuźnice Murowanica


Kolejną naszą wycieczkę rozpoczęliśmy w Kuźnicach lecz szliśmy już od Murowanicy. Większość turystów korzysta z busów, które są wszechobecne w Zakopanem . My także z nich korzystaliśmy w dojazdach do Kuźnic, czy w powrotach choćby z Łysej Polany. Trudno jest przejść po ciekawych tatrzańskich szlakach robiąc pętlę tak, aby wyjąć w miejscu startu.

OK, wracam do tematu. Trasa z Kuźnic prowadzi niebieskim szlakiem poprzez Polanę Kalatówki i można iść tam dwoma drogami. Jedna prowadzi obok Hotelu Górskiego (tłok), a druga nieco poniżej polany i wg mnie to lepszy wybór. Dojście to około 30 min. Następnie idąc 30 minut dalej niebieskim szlakiem przez las, dochodzimy do Hali Kondratowej, na której jest małe schronisko (1333m). Stamtąd mogliśmy już dostrzec nasz cel podróży. Czwarty niezdobyty przez nas czerwony wierch Kopa Kondracka (2005m), a nie zdobyliśmy go w zeszłym roku ze względu na ewakuację przed złą pogodą.

Po małym odpoczynku na trawce przed schroniskiem, naładowaniu organizmów węglowodanami (szczególnie dzieciaki), ruszyliśmy w około dwugodzinne zdobywanie Przełęczy pod Kopą Kondracką (1863m). Słońce na niebie i brak wiatru nie pomagały w wejściu. Standardowo w dwójkach: Monika i Bartek oraz Konrad i ja, pokonywaliśmy kolejne metry. Patrząc na całość naszego urlopu, myślę że to jedno z cięższych i monotonnych podejść. Widoki za to są wspaniałe, satysfakcja z wejścia i to w dobrym czasie jest także wielka.

Znowu krótki odpoczynek i kilka fotek do kolekcji na przełęczy. Trochę zaczęło wiać i chmury wyszły na niebo lecz nasz cel czekał już tylko 20 minut od nas. Ruszyliśmy znowu podziwiając widoki szczytów po naszej i Słowackiej stronie. Kopa Kondracka (2005m), to był najwyższy punkt naszej wspinaczki. Schodziliśmy do Przełęczy Kondrackiej, która jest miejscem wypadowym na Giewont. Bardzo chcieliśmy tam także wejść, bo mieliśmy zapas czasowy bardzo duży lecz zniechęciły nas tłumy ludzi oczekujących na wejście na sam szczyt. Moje obserwacje i teorię na temat tłoku na szczyt opiszę w odrębnej wycieczce na Giewont, którą odbyłem z Konradem 24.07.2013. Poniżej fotka ze zbliżeniem tego właśnie „koreczka” na szczyt (zdjęcie niezbyt dobrej jakości).

giewont_K

Nie szliśmy więc dalej na Giewont, tylko skierowaliśmy się z powrotem do Hali Kondratowej, gdzie było już sporo turystów, którzy szykowali się na atak Giewontu. Krótki odpoczynek i zejście do Kuźnic. Jako nagrodę dla wszystkich zafundowałem lody i gofry, mały starter przed obiadem od Zosi (Moniki – tak właściwie to cały czas wołam na moją żonę Zosia, Zosiu – ładne imię).

Wycieczka jeżeli popatrzymy na przewyższenia i odległości nie należy do szczególnie wyczerpujących lecz myślę, że sam odcinek zielonym szlakiem pokonywany w słoneczny dzień może nieźle zmęczyć. Ponad 500m podejścia, na tak krótkim odcinku jest odczuwalne w nogach.

Poniżej link do galerii zdjęć z tego dnia.

http://rogala.priv.pl/?page_id=356#!/?portfolio=2013-07-17-kopa-kondracka


http://rogala.priv.pl/?p=7217

Grań Czerwonych Wierchów - KrzysiekWRC - 2013-06-23 16:38:35

Autor: KrzysiekWRC

Opracowano: 2013-06-23 16:38:35

Trasa: Kiry Wyżnia Kira Miętusia Chuda Przełęcz Ciemniak Krzesanica Czerwone Wierchy Kopa Kondracka Przełęcz Kondracka Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki Przełęcz Przysłop Miętusi Wyżnia Kira Miętusia Kiry


Powrót w góry po kilkuletniej przerwie.
Na rozruszanie grań Czerwonych Wierchów z Doliny Kościeliskiej. Pętla 17km (licząc od bramki TPN w Kościeliskiej). Suma podejść 1300m. Deniwelacja 1195m. Czas przejścia 3:59h (netto).
Wrażenia jak najbardziej pozytywne - zero zmęczenia, czas podejścia z Wyżniej Kiry na Ciemniak 1:25h (na drogowskazie 3:50h) cheeky Dobry prognostyk na przyszłość. Pora w końcu skompletować ta małą srebrna GOT.


https://fbcdn-sphotos-h-a.akamaihd.net/hphotos-ak-frc3/970213_286071491529989_484881688_n.jpg

Czerwone Wierchy - Averback - 2012-09-19 13:56:32

Autor: Averback

Opracowano: 2012-09-19 13:56:32

Trasa: Kiry Wyżnia Kira Miętusia Chuda Przełęcz Ciemniak Krzesanica Czerwone Wierchy Kopa Kondracka Przełęcz Kondracka Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki Przełęcz Przysłop Miętusi Wyżnia Kira Miętusia Kiry


  Razem z Justyną, Pawłem i Jaśkiem postanowiliśmy w końcu w całości przejść całe Czerwone Wierchy. Każdy z nas już kiedyś przeszedł kawałek tej trasy, ale nigdy za jednym zamachem nie udało się nam zdobyć wszystkich 4 szczytów na raz.

  Wycieczkę zaczeliśmy standardowo na parkingu w Kirach. Szybkie zarzucenie plecaków, kupno biletów na bramce i już byliśmy na szlaku. Trasa na sam Ciemniak? Trochę długa, ale widok Tatr skompanych w słońcu absolutnie nam to wynagradzał. Po około 3,5h marszu dotarliśmy na Ciemniak, a tam niespodzianka w postaci niespiesznie zbierających się chmur burzowych. Dostając mocnego przyspieszenia po ok 40 min byliśmy już na Kopie Kondrackiej, gdzie niestety złapał nas deszcz, który na szczęście szybko minął. Ponownie mając słońce nad sobą zeszliśmy do Przełęczy Kondrackiej z zamiarem zdobycia Giewontu, jednak dziekie tłumy turystów skutecznie nas odwiodły od tego pomysłu i tym samym zeszliśmy żółtym szlakiem do Wielkiej Polany w Dolinie Małej Łąki. Szlak ten jest stromy i niedawno padający deszcz niestety bardzo utrudnił i spowolnił zejście (osobiście przy takich warunkach pogodowych radzę zejść niebieskim szlakiem do Polany Kondratowej, a już szczególnie rodzicom z małymi dziećmi). Z Wielkij Polany zeszliśmy do Kir i tym samym nasza wycieczka dobiegła końca - na całe szczęście gdyż moment po zamknięciu przez nas drzwi samochodu nad Zakopanem rozpadało się na dobre.

 Wycieczka jak najbardziej udana. Trasa nie jest bardzo wymagająca, więc każdy w swoim tempie spokojnie ją pokona smiley. Polecam wszystkim, którzy jeszcze nią nie szli!

 


https://picasaweb.google.com/kkurleto/20121107CzerwoneWierchy

Czerwone Wierchy niestandardowo - Ania Skurska - 2012-09-18 23:15:51

Autor: Ania Skurska

Opracowano: 2012-09-18 23:15:51

Trasa: Roma Strążyska Przełęcz w Grzybowcu Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki Przełęcz Przysłop Miętusi Czerwone Wierchy Kopa Kondracka Przełęcz Kondracka Kondratowa Kalatówki Kuźnice Murowanica


Start godzina siódma z doliny Strążyskiej. Muszę powiedzieć, że takiej Strążyskiej nigdy jeszcze nie widziałam - oprócz nas nie napotkaliśmy żywej duszy aż do Małej Łąki. Nawet najmniejszej duszyczki! To dość niesamowite, biorąc pod uwagę popularność i dostępność szlaku. Górujący nad dolinką Giewont skąpany w promieniach delikatnego wrześniowego słońca dopełnił atmosfery. Od Przysłopu do samego Kobylarzowego Żlebu ścieżka jest raczej płaska, potem zaczyna wznosić się ostro w górę - tak idziemy ok. dwudziestu minut, zlani potem i od czasu do czasu osuwający się na luźnych kamieniach ; ). Pod koniec Żlebu mała niespodzianka - nietrudne skalne wejście z łańcuchem. Teraz czeka nas tylko wietrzna droga na Małołączniak i niezapomniane widoki aż do przełęczy Kondrackiej. No, może jeszcze piernik na Hali Kondratowej na zakończenie ; ). Serdecznie polecam trasę, jeśli ktoś ma dość oklepanych Czerwonych Wierchów w wariancie Kościeliska-Kondratowa a dodatkowo chce popatrzeć na zacięte twarze ludzi podążających na Giewont. BTW powiem Wam, że zauważyliśmy zależność - im jest później, tym osobnicy sunący do góry są gorzej ubrani, tj. w sandałki, laczki, mokasyny, a nawet lakierki. Zdażyła się też kamizelka podbita futerkiem ; ).

Pozdrawiam wszystkich Tatromaniaków!