Murowanica - szlaki turystyczne

BrzezinyButorowy Wierch CiemniakCzarny Staw Gąsienicowy Czerwona Przełęcz Czerwony Staw w Dolinie PańszczycyDolina BiałegoDolina Białego (górne piętro)Dolina ku DziurzeDolina za BramkąDom Turysty PTTKDwoiśniakEliaszówkaGiewont GronikGubałówkaHarendaHotel KasprowyHotel PTTK KalatówkiJaszczurówkaKasprowyKlasztor AlbertynekKlasztor AlbertynówKobylarzKondracka Przełęcz WyżniaKopa Kondracka Kopieniec Wielki Kościelec Kozia DolinkaKrzesanicaKuźniceMałołączniakMurowanicaMyślenickie Turnie Nosal Nosalowa Przełęcz Olczyska PolanaPańszczycki PotokPolana StrążyskaPrzełęcz BiałegoPrzełęcz Karb Przełęcz Kondracka Przełęcz Krzyżne Przełęcz Liliowe Przełęcz między KopamiPrzełęcz pod Kopą Kondracką Przełęcz w Grzybowcu Psia Trawka Rafaczańska GrapaRomaSarnia Skała Schronisko PTTK na Hali Gąsienicowej Schronisko PTTK na Hali Kondratowej SiklawicaSkrajny Granat szpital zakaźnyToporowa CyrhlaWielka Polana w Dolinie Małej ŁąkiWylot ku DziurzeWylot za BramkąZadni GranatZielony Staw Gąsienicowy

Poniżej można zapoznać się z opisami szlaków, których celem lub początkiem jest Murowanica. Jeżeli chcesz zaplanować wycieczkę, to przejdź do opisu wybranego szlaku i wybierz znajdujący się tam przycisk 'Do kalkulatora szlaków'. Jeżeli poniżej nie znajdujesz interesujacego Cię szlaku, to przejdź do 'Kalkulatora szlaków' wybierając ten przycisk:

Kalkulator szlaków - Murowanica

Szlaki prowadzące na Murowanicę

może jeszcze na Nosal


Start: Murowanica
Murowanica (941 m) Nosal (1206 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
W połowie drogi pomiędzy Rondem Jana Pawłą II a Kuźnicami szlak odbija w lewo w Bulwary Słowackiego. Następnie szlak odbija w lewo i pnie się stromo w górę przez las. Szlak łagodnieje i wśród ciekawych formacji skalnych wyprowadza na szczyt Nosala.
Czas przejścia: 40 min. | Długość odcinka:1.0 km | Suma podejść:270 m | Śr. nachylenie:27.0% | Brak zejść | Śr. prędkość: 1.5 km/h

Nosal
Nosal (1206 m) Nosalowa Przełęcz (1101 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
W dół wśród skał, gdzie przyda się pomoc rąk, a następnie dość stromo przez las.
Czas przejścia: 10 min. | Długość odcinka:0.5 km | Brak podejść |Suma zejść:100 m | Śr. nachylenie w zejściu: 20.0% | Śr. prędkość: 3.0 km/h

Nosalowa Przełęcz
Nosalowa Przełęcz (1101 m) Kuźnice (1010 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Z Nosalowej Przełęczy przez las łagodnie w dół do złączenia ze szlakiem niebieskim biegnącym w Hali Gąsienicowej. Teraz wspólnie z niebieskimi kamienną drogą dość stromo w dół.
Czas przejścia: 25 min. | Długość odcinka:1.2 km | Brak podejść |Suma zejść:90 m | Śr. nachylenie w zejściu: 7.5% | Śr. prędkość: 2.9 km/h

Kuźnice
Kuźnice, a dawniej Hamry, to miejsce gdzie do 1878 r. działały huty żelaza i kuźnie. Rudę żelazną wydobywano głównie pod Kopą Magury w Dolinie Jaworzynki. Właściciele Kuźnic, rodzina Homolacsów, wybudowali tutaj dwór, w którym podejmowali naukowców, artystów, polityków. Obecnie Kuźnice znane są przede wszystkim z dolnej stacji kolejki na Kasprowy Wierch. Oprócz stacji znajduje się tu m.in. zajazd, restauracja, sklep spożywczy i pamiątkowy oraz leśniczówka TPN. W latach 2006-2008 przeprowadzono renowację dworu. Spichlerz adaptowano na salę wystaw czasowych, w wozowni urządzono muzeum historii Kuźnic, przeprowadzono odbudowę fundamentów dworu Homolacsów, renowację dworków oficjalistów z XIX w., odrestaurowano parkowe ciągi komunikacyjne i alejki wraz z oświetleniem oraz fontannę. [ET] [ZAK_K]
Kuźnice (1010 m) Murowanica (941 m)
Czas przejścia: 15 min. | Długość odcinka:1.4 km | Brak podejść |Suma zejść:70 m | Śr. nachylenie w zejściu: 5.0% | Śr. prędkość: 5.6 km/h

Meta: Murowanica


RAZEM - Czas przejścia:1 godz. 30 min. | Długość: 4.1 km | Suma podejść:270 m | Śr. nachylenie:6.6% |Suma zejść:260 m | Śr. nachylenie w zejściu: 6.3% | Śr. prędkość: 2.7 km/h

Literatura:
[ET] Encyklopedia Tatrzańska, Zofia i Witold H. Paryscy, WSiT Warszawa 1973
[ZAK_K] www.zakopane.pl/strefa-turystyczna/kultura/miejsca/muzea/zespol-dworsko-parkowy-w-kuznicach/


Do kalkulatora szlaków


Start: Wylot za Bramką
Wylot za Bramką (934 m) Roma (907 m)
Czas przejścia: 25 min. | Długość odcinka:1.5 km | Brak podejść |Suma zejść:20 m | Śr. nachylenie w zejściu: 1.3% | Śr. prędkość: 3.6 km/h

Roma
Roma (907 m) Wylot ku Dziurze (900 m)
Czas przejścia: 5 min. | Długość odcinka:0.5 km | Brak podejść |Suma zejść:7 m | Śr. nachylenie w zejściu: 1.4% | Śr. prędkość: 6.0 km/h

Wylot ku Dziurze
Wylot ku Dziurze (900 m) Dolina Białego (910 m)
Czas przejścia: 20 min. | Długość odcinka:1.0 km | Suma podejść:10 m | Śr. nachylenie:1.0% | Brak zejść | Śr. prędkość: 3.0 km/h

Dolina Białego
Dolina Białego (910 m) Murowanica (941 m)
Czas przejścia: 25 min. | Długość odcinka:2.3 km | Suma podejść:30 m | Śr. nachylenie:1.3% | Brak zejść | Śr. prędkość: 5.5 km/h

Meta: Murowanica


RAZEM - Czas przejścia:1 godz. 15 min. | Długość: 5.3 km | Suma podejść:40 m | Śr. nachylenie:0.8% |Suma zejść:27 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.5% | Śr. prędkość: 4.2 km/h

Do kalkulatora szlaków


Start: Murowanica
Murowanica (941 m) Kuźnice (1010 m)
Czas przejścia: 20 min. | Długość odcinka:1.4 km | Suma podejść:70 m | Śr. nachylenie:5.0% | Brak zejść | Śr. prędkość: 4.2 km/h

Kuźnice
Kuźnice, a dawniej Hamry, to miejsce gdzie do 1878 r. działały huty żelaza i kuźnie. Rudę żelazną wydobywano głównie pod Kopą Magury w Dolinie Jaworzynki. Właściciele Kuźnic, rodzina Homolacsów, wybudowali tutaj dwór, w którym podejmowali naukowców, artystów, polityków. Obecnie Kuźnice znane są przede wszystkim z dolnej stacji kolejki na Kasprowy Wierch. Oprócz stacji znajduje się tu m.in. zajazd, restauracja, sklep spożywczy i pamiątkowy oraz leśniczówka TPN. W latach 2006-2008 przeprowadzono renowację dworu. Spichlerz adaptowano na salę wystaw czasowych, w wozowni urządzono muzeum historii Kuźnic, przeprowadzono odbudowę fundamentów dworu Homolacsów, renowację dworków oficjalistów z XIX w., odrestaurowano parkowe ciągi komunikacyjne i alejki wraz z oświetleniem oraz fontannę. [ET] [ZAK_K]
Kuźnice (1010 m) Nosalowa Przełęcz (1101 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Wspólnie ze znakami niebieskimi prowadzącymi na Halę Gąsienicową, idziemy dość stromo kamienną drogą przez las. Na rozwidleniu szlaków dalej prosto, a niebieskie odbijają w prawo. Teraz już mniej stromo ścieżka prowadzi do Nosalowej Przełęczy.
Czas przejścia: 30 min. | Długość odcinka:1.2 km | Suma podejść:90 m | Śr. nachylenie:7.5% | Brak zejść | Śr. prędkość: 2.4 km/h

Nosalowa Przełęcz
Nosalowa Przełęcz (1101 m) Nosal (1206 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Dość stromo przez las, a następnie wśród skał, gdzie przyda się pomoc rąk.
Czas przejścia: 15 min. | Długość odcinka:0.5 km | Suma podejść:100 m | Śr. nachylenie:20.0% | Brak zejść | Śr. prędkość: 2.0 km/h

Nosal
Nosal (1206 m) Murowanica (941 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Ze szczytu Nosala łagodnie wśród ciekawych formacji skalnych. Następnie stromo w dół przez las. Wychodzi na Bulwary Słowackiego, którymi prowadzi do drogi prowadzącej z Ronda Jana Pawła II do Kuźnic w połowie jej długości.
Czas przejścia: 35 min. | Długość odcinka:1.0 km | Brak podejść |Suma zejść:270 m | Śr. nachylenie w zejściu: 27.0% | Śr. prędkość: 1.7 km/h

Meta: Murowanica


RAZEM - Czas przejścia:1 godz. 40 min. | Długość: 4.1 km | Suma podejść:260 m | Śr. nachylenie:6.3% |Suma zejść:270 m | Śr. nachylenie w zejściu: 6.6% | Śr. prędkość: 2.5 km/h

Literatura:
[ET] Encyklopedia Tatrzańska, Zofia i Witold H. Paryscy, WSiT Warszawa 1973
[ZAK_K] www.zakopane.pl/strefa-turystyczna/kultura/miejsca/muzea/zespol-dworsko-parkowy-w-kuznicach/


Do kalkulatora szlaków

Szlaki zejściowe z Murowanicy

szlak spacerowy od dolinki do dolinki. Poniżej czasy zwiedzania poszczególnych dolinek reglowych


Start: Murowanica
Murowanica (941 m) Dolina Białego (910 m)
Czas przejścia: 25 min. | Długość odcinka:2.3 km | Brak podejść |Suma zejść:30 m | Śr. nachylenie w zejściu: 1.3% | Śr. prędkość: 5.5 km/h

Dolina Białego
Dolina Białego (910 m) Wylot ku Dziurze (900 m)
Czas przejścia: 20 min. | Długość odcinka:1.0 km | Brak podejść |Suma zejść:10 m | Śr. nachylenie w zejściu: 1.0% | Śr. prędkość: 3.0 km/h

Wylot ku Dziurze
Wylot ku Dziurze (900 m) Roma (907 m)
Czas przejścia: 5 min. | Długość odcinka:0.5 km | Suma podejść:7 m | Śr. nachylenie:1.4% | Brak zejść | Śr. prędkość: 6.0 km/h

Roma
Roma (907 m) Wylot za Bramką (934 m)
Czas przejścia: 25 min. | Długość odcinka:1.5 km | Suma podejść:20 m | Śr. nachylenie:1.3% | Brak zejść | Śr. prędkość: 3.6 km/h

Meta: Wylot za Bramką


RAZEM - Czas przejścia:1 godz. 15 min. | Długość: 5.3 km | Suma podejść:27 m | Śr. nachylenie:0.5% |Suma zejść:40 m | Śr. nachylenie w zejściu: 0.8% | Śr. prędkość: 4.2 km/h

Do kalkulatora szlaków

może jeszcze na Nosal


Start: Murowanica
Murowanica (941 m) Nosal (1206 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
W połowie drogi pomiędzy Rondem Jana Pawłą II a Kuźnicami szlak odbija w lewo w Bulwary Słowackiego. Następnie szlak odbija w lewo i pnie się stromo w górę przez las. Szlak łagodnieje i wśród ciekawych formacji skalnych wyprowadza na szczyt Nosala.
Czas przejścia: 40 min. | Długość odcinka:1.0 km | Suma podejść:270 m | Śr. nachylenie:27.0% | Brak zejść | Śr. prędkość: 1.5 km/h

Nosal
Nosal (1206 m) Nosalowa Przełęcz (1101 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
W dół wśród skał, gdzie przyda się pomoc rąk, a następnie dość stromo przez las.
Czas przejścia: 10 min. | Długość odcinka:0.5 km | Brak podejść |Suma zejść:100 m | Śr. nachylenie w zejściu: 20.0% | Śr. prędkość: 3.0 km/h

Nosalowa Przełęcz
Nosalowa Przełęcz (1101 m) Kuźnice (1010 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Z Nosalowej Przełęczy przez las łagodnie w dół do złączenia ze szlakiem niebieskim biegnącym w Hali Gąsienicowej. Teraz wspólnie z niebieskimi kamienną drogą dość stromo w dół.
Czas przejścia: 25 min. | Długość odcinka:1.2 km | Brak podejść |Suma zejść:90 m | Śr. nachylenie w zejściu: 7.5% | Śr. prędkość: 2.9 km/h

Kuźnice
Kuźnice, a dawniej Hamry, to miejsce gdzie do 1878 r. działały huty żelaza i kuźnie. Rudę żelazną wydobywano głównie pod Kopą Magury w Dolinie Jaworzynki. Właściciele Kuźnic, rodzina Homolacsów, wybudowali tutaj dwór, w którym podejmowali naukowców, artystów, polityków. Obecnie Kuźnice znane są przede wszystkim z dolnej stacji kolejki na Kasprowy Wierch. Oprócz stacji znajduje się tu m.in. zajazd, restauracja, sklep spożywczy i pamiątkowy oraz leśniczówka TPN. W latach 2006-2008 przeprowadzono renowację dworu. Spichlerz adaptowano na salę wystaw czasowych, w wozowni urządzono muzeum historii Kuźnic, przeprowadzono odbudowę fundamentów dworu Homolacsów, renowację dworków oficjalistów z XIX w., odrestaurowano parkowe ciągi komunikacyjne i alejki wraz z oświetleniem oraz fontannę. [ET] [ZAK_K]
Kuźnice (1010 m) Murowanica (941 m)
Czas przejścia: 15 min. | Długość odcinka:1.4 km | Brak podejść |Suma zejść:70 m | Śr. nachylenie w zejściu: 5.0% | Śr. prędkość: 5.6 km/h

Meta: Murowanica


RAZEM - Czas przejścia:1 godz. 30 min. | Długość: 4.1 km | Suma podejść:270 m | Śr. nachylenie:6.6% |Suma zejść:260 m | Śr. nachylenie w zejściu: 6.3% | Śr. prędkość: 2.7 km/h

Literatura:
[ET] Encyklopedia Tatrzańska, Zofia i Witold H. Paryscy, WSiT Warszawa 1973
[ZAK_K] www.zakopane.pl/strefa-turystyczna/kultura/miejsca/muzea/zespol-dworsko-parkowy-w-kuznicach/


Do kalkulatora szlaków


Start: Murowanica
Murowanica (941 m) Kuźnice (1010 m)
Czas przejścia: 20 min. | Długość odcinka:1.4 km | Suma podejść:70 m | Śr. nachylenie:5.0% | Brak zejść | Śr. prędkość: 4.2 km/h

Kuźnice
Kuźnice, a dawniej Hamry, to miejsce gdzie do 1878 r. działały huty żelaza i kuźnie. Rudę żelazną wydobywano głównie pod Kopą Magury w Dolinie Jaworzynki. Właściciele Kuźnic, rodzina Homolacsów, wybudowali tutaj dwór, w którym podejmowali naukowców, artystów, polityków. Obecnie Kuźnice znane są przede wszystkim z dolnej stacji kolejki na Kasprowy Wierch. Oprócz stacji znajduje się tu m.in. zajazd, restauracja, sklep spożywczy i pamiątkowy oraz leśniczówka TPN. W latach 2006-2008 przeprowadzono renowację dworu. Spichlerz adaptowano na salę wystaw czasowych, w wozowni urządzono muzeum historii Kuźnic, przeprowadzono odbudowę fundamentów dworu Homolacsów, renowację dworków oficjalistów z XIX w., odrestaurowano parkowe ciągi komunikacyjne i alejki wraz z oświetleniem oraz fontannę. [ET] [ZAK_K]
Kuźnice (1010 m) Nosalowa Przełęcz (1101 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Wspólnie ze znakami niebieskimi prowadzącymi na Halę Gąsienicową, idziemy dość stromo kamienną drogą przez las. Na rozwidleniu szlaków dalej prosto, a niebieskie odbijają w prawo. Teraz już mniej stromo ścieżka prowadzi do Nosalowej Przełęczy.
Czas przejścia: 30 min. | Długość odcinka:1.2 km | Suma podejść:90 m | Śr. nachylenie:7.5% | Brak zejść | Śr. prędkość: 2.4 km/h

Nosalowa Przełęcz
Nosalowa Przełęcz (1101 m) Nosal (1206 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Dość stromo przez las, a następnie wśród skał, gdzie przyda się pomoc rąk.
Czas przejścia: 15 min. | Długość odcinka:0.5 km | Suma podejść:100 m | Śr. nachylenie:20.0% | Brak zejść | Śr. prędkość: 2.0 km/h

Nosal
Nosal (1206 m) Murowanica (941 m)

2 - szlak nieco trudny (konieczne buty trekingowe)
Ze szczytu Nosala łagodnie wśród ciekawych formacji skalnych. Następnie stromo w dół przez las. Wychodzi na Bulwary Słowackiego, którymi prowadzi do drogi prowadzącej z Ronda Jana Pawła II do Kuźnic w połowie jej długości.
Czas przejścia: 35 min. | Długość odcinka:1.0 km | Brak podejść |Suma zejść:270 m | Śr. nachylenie w zejściu: 27.0% | Śr. prędkość: 1.7 km/h

Meta: Murowanica


RAZEM - Czas przejścia:1 godz. 40 min. | Długość: 4.1 km | Suma podejść:260 m | Śr. nachylenie:6.3% |Suma zejść:270 m | Śr. nachylenie w zejściu: 6.6% | Śr. prędkość: 2.5 km/h

Literatura:
[ET] Encyklopedia Tatrzańska, Zofia i Witold H. Paryscy, WSiT Warszawa 1973
[ZAK_K] www.zakopane.pl/strefa-turystyczna/kultura/miejsca/muzea/zespol-dworsko-parkowy-w-kuznicach/


Do kalkulatora szlaków

Opisy wycieczek udostępnione przez użytkowników

powrót na rocznicę
Autor: sarita
Opracowano: 2016-09-20 14:55:15

Trasa: Murowanica Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Szlak turystyczny zielony Przełęcz pod Kopą Kondracką Szlak turystyczny czerwony Kopa Kondracka Szlak turystyczny czerwony Małołączniak Szlak turystyczny czerwony Kopa Kondracka Szlak turystyczny zolty Przełęcz Kondracka Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Kuźnice

Od rana zapowiadwało sie na piękny i słoneczny dzień, i taki właśnie był.Jak na wrzesień było zaskakująco ciepło ,jak jeden z tych pięknych ostatnich jesiennych weekendów ,które od kliku lat pięknie nam się powtarzają i należy je właśnie na świeżym powietrzu spędzić.

Wyruszyliśmy kwadrans po 8 , świeże, czyste powietrze docierało do głebi płuc ,aż czasem powodowało małe zawroty głowy ,ale to dodawało nam sił i napawało optymizmem przed zaplanowana trasą.Do Kużnic dotarliśmy bardzo szybko ,nogi niosły nas predko by jaknajszybciej znależć się juz w lesie ..Niebieskim szlakiem do schroniska na Hali Kondratowej,gdzie za kazdym razem otoczenie robi piorunujace wrażenie ,majestat gór i w oddali postaci wyglądających jak małe mrówki zmierzające na szczyt możliwości. zrobilismy sobie tam przerwe po godzinnej rozgrzewce,zjedlismy i napiliśmy się ,chwila oddechu i zadumy .w drogę.

Zielonym szlakiem az do przełęczy pod kopa Kondracką ...jakies 1h 20 min i juz najcięższa część trasy za nami ...wtedy dostaje się takiej werwy i chce iść naprzód .

Teraz juz czerwony szlak i wspinaczka zaskakujaco szybka bo zaledwie 15-20 minutowa na pierwszy szczyt Kopę Kondracka [2005 m npm.] Jesteśmy w południe na szczycie ,przez godzine napawamy sie wspaniałymi widokami,wspominamy wczesniejsze wyprawy ,ach jak cudownie byc w górach ...Nasze Tatry .

Następnie siegając wzrokiem ruszamy na Małołączniak [2096m npm.] Zajmuje nam to jedynie ok 30 min i juz . Czerwone Wierchy są nasze, po raz kolejny ..Natchnieni widokami chcemy iść dalej ,spoglądamy na rycerza i ruszamy w jego strone ...Schodzimy z Czerwonych na żółty szlak Przełęczą Kondracka w strone Giewontu ,na skrzyżowaniu szlaków schodzimy na niebieski do schroniska na kondratowej ....tam juz nieco stromiej i ciezej po całodniowym chodzeniu po schodach skalnych ...w Pewnym momencie na prawej stronie zbocza ukazuje sie nam miś...dobrze ,ze tylko z daleka .Po niecałej godzinie docieramy do drewnianego domku z puszczonym dymem z komina ,jestesmy przy schronisku..Potem to juz spacerek niebieskim szlakiem przez Kalatówki obserwujac pasace sie bydło i owce na polanie ...zapch wedzonego sera rozpala nasze zmysły ..wracamy .

Wspaniała pasja ciagnie człowieka z powrotem znów ,byleby tylko jak najpredzej tu wrócić ...

Od Nosala, przez Kościelec i Kasprowy, aż po Giewont
Autor: Shellu
Opracowano: 2014-07-05 21:43:24

Trasa: Murowanica Szlak turystyczny zielony Nosal Szlak turystyczny zielony Nosalowa Przełęcz Szlak turystyczny zielony Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Przełęcz między Kopami Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Gąsienicowej Szlak turystyczny niebieski Czarny Staw Gąsienicowy Szlak turystyczny zielony Przełęcz Karb Szlak turystyczny czarny Kościelec Szlak turystyczny czarny Przełęcz Karb Szlak turystyczny niebieski Zielony Staw Gąsienicowy Szlak turystyczny czarny Dwoiśniak Szlak turystyczny zolty Kasprowy Szlak turystyczny czerwony Przełęcz pod Kopą Kondracką Szlak turystyczny czerwony Kopa Kondracka Szlak turystyczny zolty Przełęcz Kondracka Szlak turystyczny niebieski Kondracka Przełęcz Wyżnia Szlak turystyczny niebieski Giewont Szlak turystyczny niebieski Kondracka Przełęcz Wyżnia Szlak turystyczny czerwony Przełęcz w Grzybowcu Szlak turystyczny czerwony Polana Strążyska Szlak turystyczny czerwony Roma

Z wycieczką (powrotem) w Tatry nosiłem się już od sporego czasu. Zawsze jednak brakowało decyzji. Bliżej z Katowic mam do Beskidu Śląskiego i tam najczęściej kierowały się moje kroki. Tym razem jednak powiedziałem, dość. Czas wrócić tam, gdzie jest najpiękniej. Po zaplanowaniu całej trasy udałem się w czwartek 26 czerwca do Zakopanego. Po krótkim spacerze i kwaterunku można było nabierać sił. Wieczorem mały rekonesans na dojście dość specyficzną trasą do szlaku zielonego, który miał być startem do przygody.

Piątkową trasę zielonym szlakiem na Nosal rozpocząłem nie od samego początku, tylko dosłownie kawałeczek dalej. Zaczynałem bowiem z ulicy Jaszczurówka-Bory i ścieżką obok klasztoru Urszulanek dostałem się na zbocze góry pod las, skąd po przejściu nad wyciągami, ścieżką dotarłem właśnie do zielonego szlaku – dokładnie miejsca, gdzie zaczyna się strome podejście na Nosal.

Na szlak wszedłem o godzinie 7.03 i od tej pory zaczęła się moja 15-godzinna wędrówka po Tatrach. Rozważałem wcześniej ominięcie Nosala i przez Kuźnice spokojne dojście do Hali Gąsienicowej, ale stwierdziłem, że dobra rozgrzewka na początek się przyda. Mam jednak trochę to do siebie, że spory wysiłek w godzinach wczesnoporannych powoduje u mnie lekkie zawroty głowy, dlatego mimo że żwawym krokiem, to kilka razy po drodze przystanąłem.

Podejście od razu dość konkretne, trzeba się nieco wysilić. Piękna pogoda zachęcała do chodzenia. Na razie żywej duszy nie spotkałem, poza jednym człowiekiem schodzącym z Nosala, gdzieś w środku drogi. Drewniane i kamienne schodki powodują, że trzeba wysoko unosić nogi przy kolejnych krokach. Myślę, że ta góra jest idealna do treningów siłowych nóg. Wysiłek jest nie za długi, ale intensywny. Co jakiś czas patrząc w bok odsłaniała mi się panorama Tatr, coraz to wyższe partie. Po drodze kilka urwisk, niby niewysoka góra, ale lepiej do niektórych krawędzi się nie zbliżać. Ładne „rzeźbione” można powiedzieć skały, jedna z nich (jak wyczytałem) przypomina psa i rzeczywiście tak jest.

Wejście na szczyt nie zajmuje mi „ustawowych” (czyli z drogowskazu) 55 minut, a zaledwie 35, mimo wspomnianych krótkich postojów. Ze szczytu rozpościera się piękna panorama na niektóre... dalsze cele mojej podróży. Co prawda Orla Perć tym razem celem nie była, ale jej fragmenty również świetnie było widać tego poranka widać.

Po jakichś 10 minutach spędzonych na szczycie udałem się w dalszą drogę. Kontynuowałem trasę zielonym szlakiem w kierunku Nosalowej Przełęczy, a za nią aż do skrzyżowania z niebieskim szlakiem z Kuźnic. Ta droga przebiegła bardzo szybko, m.in. na odpoczynku po wejściu na Nosal. Gdy dotarłem do niebieskiego szklaku skierowałem się w stronę Hali Gąsienicowej. Tam też zobaczyłem pierwszych turystów podążających w tę samą stronę. Z czasem było ich coraz więcej. Podczas całej drogi można było zobaczyć różne tempo wchodzących osób, zależne pewnie zarówno od wieku, kondycji jak i... posiadania plecaka lub nie. Ja szedłem swoim równym tempem i trochę osób wyprzedziłem, ale też i kilka osób wyprzedziło mnie. Czasem mam wrażenie, że niektórzy w górach są na wyścigach. Owszem – dobrze jest mieć dobrą formę, ale nie o to, by wyprzedzać przecież chodzi.

Droga jak wiadomo jest pod górę przez sporą część no i po kamieniach. Może nie są one jakoś uciążliwe, ale jednak trzeba patrzeć pod nogi. Najpierw las, potem droga przez Skupinów Upłaz, w końcu jesteśmy na Przełęczy Między Kopami, z których w każdą stronę roztaczają się piękne widoki, widać między innymi Giewont z bardzo nietypowej perspektywy, można też przyjrzeć się z daleka Kasprowemu. Wkrótce rozpoczyna się zejście na Halę Gąsienicową i tutaj odsłania się Orla Perć, a także m.in. Kościelec, który miał być jednym z kolejnych etapów wycieczki. Sama Hala również piękna, cudowna przyroda i – mimo sporej ilości turystów – poczucie spokoju.

W schronisku Murowaniec zrobiłem sobie dłuższą – około 40-minutową przerwę – na bardziej obfite śniadanie niż to, które zjadłem przed wyjściem. Co prawda za trzy parówki i trzy kromki chleba trzeba zapłacić 15 złotych, ale nie ma sensu poskąpić kilku złotych, a potem umierać z głodu. Tak więc właściwy posiłek właśnie przyjąłem tam. Większość ludzi siedziała na zewnątrz, w środku było raptem kilkanaście osób. Po zjedzeniu jeszcze rzut oka na monitor z warunkami panującymi w kilku miejscach w Tatrach (z którejś ze stron internetowych). Patrzę – Kasprowy OK, można iść dalej.

Z Murowańca udałem się nad Czarny Staw Gąsienicowy. Droga przebiegła szybko i sprawnie po kamiennych płytach. Oczom moim ukazywał się coraz bardziej Kościelec i... coraz bardziej mnie przerażał. Niewielka, ale wysoka, pionowa góra, która z tej perspektywy wydaje się bardzo trudna do wejścia. Zacząłem rozważać, na ile na wyższych partiach warunki mogą utrudniać wejście. Kościelec ma 2155 metrów n.p.m., a na jego zboczu można było widzieć duży płat śniegu. Nie znając do końca drogi wejścia na szczyt, obawiałem się, że właśnie w okolicach tego śniegu może znajdować się trasa szlaku.

Widoki nad Czarnym Stawem przepiękne, okolice Zawratu i dalej Orlej Perci, no i właśnie Kościelec na pierwszym planie. Na Przełęcz Karb i tak miałem iść, więc jeszcze część drogi bez dyskusji była przede mną, ciągle miałem natomiast wątpliwości, czy udać się dalej czarnym szlakiem na szczyt, czy od razu odbić w kierunku Kasprowego. Zyskałbym na tym 2 godziny, ale przecież nie o czas tu chodzi. Droga na Karb w większości po sporych kamieniach, mocno pod górę – trzeba przyznać, że adrenalina niwelowała ubytek sił (albo raczej wzmagała te siły). Dodatkowo widok z góry na Czarny Staw i odbijające się w nim góry jest wspaniały. Doszedłszy na Mały Kościelec spotkałem turystę w mocno średnim wieku (pod sześćdziesiątkę) widać, że zaprawionego w górskich bojach. Spytałem, czy był na szczycie, odpowiedział, że teraz już by nie dał rady (głównie zejść, bo wejść jeszcze tak). Natomiast opowiedział, że był kilka razy w przeszłości. Gdy ja powiedziałem mu o swoich wątpliwościach, powiedział jedno zdanie - „ta góra to straszna franca, ale jak pan nie pójdzie, będzie pan żałował do końca życia”. To zdanie mnie przekonało i zapadła decyzja – idę. Oczywiście z rozsądkiem w głowie, że gdy gdzieś tam będzie za dużo wody na podejściach, skały i kamienie będą śliskie, nastąpi natychmiastowy odwrót. A cała góra można powiedzieć mocno „lśniła” w promieniach słonecznych, co sugerowało, że tej wilgoci jest tam sporo. Po chwili dotarłem do Przełęczy Karb i chwilę odpocząłem, aby nabrać sił. Na nieszczęście trafiłem na coś, czego bardzo nie lubię. Grupka młodych ludzi również tam odpoczywała i miała „super” temat. Rozmawiali o wypadkach w górach, o upadkach w przepaść i śmierci oraz roztrząsali dylematy związane ze śmiercią wspinaczy, alpinistów itd. w górach, o ich odpowiedzialności za rodziny... Temat zawsze ważny, ale przyznam, że będąc w górach takie gadki można sobie darować, bo tylko mogą obniżyć morale samych siebie i wszystkich dookoła. Owszem, odpowiedzialność jest bardzo ważna, ale tego typu dylematy niech pozostaną przed wyprawą – niech będą kwestią wyboru czy idę w góry czy nie. A jeśli zdecydowałem się iść, to po prostu należy to robić odpowiedzialnie, właśnie choćby z myślą o rodzinie, czyli nie porywać na rzeczy, które przerastają możliwości w danym momencie. Takie rozmowy, jakie usłyszałem, miały w sobie dużo z defetyzmu...

Nie zważając jednak na to, po zapoznaniu się z ostrzeżeniem o „bardzo trudnym szlaku” rozpocząłem wędrówkę na Kościelec. Góra jest dość stroma, jednak dzięki zakosom nie odczuwa się tego tak bardzo. Podejście po kamieniach wymagało wysiłku, a od pewnego momentu trzeba było zacząć sobie pomagać rękami. Na górę próbowały się dostać także dziewczyny. W jednym miejscu, gdzie trzeba było już ewidentnie się wspiąć jedna z nich zapytała mnie, gdy już byłem na górze, czy dalej jest szlak. Odpowiedziałem, że tak, ale później już jej nie widziałem, co świadczyło o tym, że zrezygnowała. Elementów wspinaczkowych było kilka, podobnie jak sporych płaskich skał, po których też umiejętnie trzeba było jakoś przedostać się do góry. Mimo wszystko jednak wydaje się, że człowiek ze średnią kondycją i siłą oraz ogólnym rozgarnięciem (czyli umiejętnością skupienia się i odpowiedzialnością) powinien tę trasę przejść bez problemu. Przyznam, że miałem sporo szczęścia, że gdy wchodziłem do góry, było bardzo mało ludzi na trasie, a potem na szczycie, bo później schodząc była ich cała masa i minąłem pewnie z 20-30 osób. Ostatnie podejście również wymagało użycia rąk, ale za chwilę można było już znaleźć się na szczycie.

Miejsce, z którego widać wszystkie stawy Gąsienicowe. Piękny widok na Świnicę i Orlą Perć. Widać Giewont i Kasprowy, czyli dalsze cele wędrówki. Widać schronisko w Murowańcu. Ilość śniegu na zboczach Tatr Wysokich widocznych z tej strony sugerowała, że z wyprawą na Orlą Perć na razie lepiej się wstrzymać (znaczy poczekać do lipca/sierpnia). Prawdopodobnie w „paru” miejscach pokrywa śnieżna byłaby mocno niebezpieczna, więc nie ma co porywać się z motyką na... śnieg. Ale za jakiś czas jak najbardziej. Porozmawiałem z osobami, które były na szczycie, odsłuchałem utworu „Zawrat” z filmu „Prowokator” (muzyka Michała Lorenca z tego filmu, kręconego w dużej mierze właśnie w Tatrach, idealnie pasuje). Co prawda w albumie jest także utwór „Kościelec”, ale on na ten moment jakoś nie był na topie w mojej głowie.

Po odpoczynku i posileniu się ciastkami udałem się w drogę powrotną. Tu było nieco trudniej niż na wejściu, z wiadomego względu, czyli konieczności stawiania nóg i szukania punktu oparcia pod (za) sobą, czyli nie w pełni zasięgu wzroku. Dlatego wysiłek był nieco większy. Natomiast poza elementami wspinaczkowymi zejście też jest nieco zdradliwe, bo niektóre mniejsze kamienie mogą lekko wyślizgiwać się spod stóp i przyznam, że raz w niegroźnym miejscu wylądowałem na tyłku, mimo zachowywania sporej koncentracji. Tak jak pisałem, mijałem wiele osób i tylko się cieszyłem, że pojawiły się dopiero teraz. Po niedługim czasie znalazłem się ponownie na Przełęczy Karb. Gdy spojrzałem jeszcze raz za siebie, aby ujrzeć Kościelec z tą wchodzącą zygzakiem masą ludzi, miałem takie trochę skojarzenie z Wieżą Babel. Sam natomiast po chwili przerwy i rozmowie z napotkanymi na przełęczy osobami udałem się dalej. Teraz czas było dostać się na Kasprowy – najpierw drogą do Zielonego Stawu, potem skręcając żółtym szlakiem na wysokości Dwoiśniaka. Droga spokojna, trochę w dół i trochę po równi. Jako, że było już po 13.00, miałem za sobą ponad 6 godzin drogi. Fizycznego zmęczenia nie odczuwałem w ogóle, natomiast idąc cały czas nie pod górę, trochę mnie zaczęło nużyć. Droga po kamieniach była łatwa, gdzieniegdzie zalegały małe płaty śniegu, za to dużo więcej było ich na zboczu Świnicy i okolic. Co ciekawe jedna kobieta, która również była na Kościelcu i umawiała się z koleżanką będącą na Kasprowym, wybrała drogę „w lewo” na wysokości Zielonego Stawu, czyli czarnym szlakiem na Świnicką Przełęcz. Było tam sporo śniegu, tak więc ja się na to nie zdecydowałem. Przejście obok Zielonego Stawu Gąsienicowego – wzdłuż wybrzeża – jest bardzo klimatyczne. Po minięciu kilku stawów i stawików doszedłem do kolejki krzesełkowej (nieczynnej) i do wspomnianego żółtego szlaku. Szczyt Kasprowego wraz ze stacją nie wydawał się jakiś specjalnie odległy. W uszach dźwięczały mi jednak słowa jednego z turystów na Kościelcu, który pokazując świetnie widoczną z góry całą drogę na Kasprowy, że ona tylko wydaje się taka „w miarę łagodna”, a w rzeczywistości daje w kość...

Przyznam, że to podejście było dla mnie najtrudniejsze podczas całego dnia. Niby na drogowskazie było napisane 50', ale ja szedłem 1h15'. Ciągle pod górę, może nie bardzo stromo (bardziej strome podejścia mamy choćby na taki Stożek czy Czantorię), ale jednak pod sporym kątem. Tutaj ta trasa plus już ponad 7 godzin marszu mimo powolnego, choć równego tempa, dawały znać o sobie. Najgorsze w takich sytuacjach jest to, że szczyt nie wydaje się przybliżać, co lekko frustruje. Po jakimś czasie co kilkadziesiąt kroków zacząłem przystawać na kilkadziesiąt sekund. Sporo ludzi schodziło ze szczytu. Ja wszedłem na niego w końcu przed 16.00. Szczerze mówiąc byłem dość głodny i liczyłem, że coś na górze uda się zjeść. Wcześniej szukałem w internecie informacji na temat gastronomii na Kasprowym, ale nie dotarłem do informacji o godzinach otwarcia, względnie zawieszenia okresowego działalności na czas remontu kolejki. Za szybą widziałem produkty, ale było zamknięte. Srogo się więc zawiodłem, na szczęście miałem jeszcze trochę jedzenia, ale takiego raczej niekonkretnego typu batoniki itd. - w plecaku. Kilkanaście osób, które były na szczycie siedziały przy budynku, ja poszedłem posiedzieć na to podwyższenie, gdzie są kamienie i można bardziej podziwiać widoki.

Po posileniu się i dwudziestokilkuminutowym odpoczynku ruszyłem dalej. Tym razem celem był Giewont, a po drodze Kopa Kondracka, do której miałem dwie godziny drogi.

Trasę w drugą stronę, najpierw przez Czerwone Wierchy, a potem aż do Kasprowego pokonałem 13 lat temu jeszcze będą w liceum. Teraz więc odcinek do Kopy Kondrackiej miałem okazję przejść w drugą stronę i była to pewnego rodzaju wycieczka sentymentalna. Droga jak wiadomo jest raczej spokojna, ale trzeba uważać idąc zboczem, bo ścieżka nie jest zbyt szeroka i w razie upadku można lekko się zsunąć... To tak łagodnie mówiąc. Tu jednak nastąpił dla mnie powrót do pełni sił i spokojnie mogłem iść dalej pokonując zejścia i wejścia, które jednak były dość łagodne. Po półtorej godziny dotarłem do Przełęczy pod Kopą Kondracką i szczerze mówiąc zbliżając się od kilkudziesięciu minut nie do końca byłem pewien czy góra bardziej odległa (Małołączniak) nie będzie moim pośrednim celem. Na szczęście nie. Podejście na Kopę Kondracką było też dość ostre, ale raczej krótkotrwałe. Mam taki swój sposób, który trochę zapobiega frustracji związanej z subiektywnym poczuciem braku zbliżania się do szczytu w odpowiednim tempie. Po prostu nie patrzeć cały czas na cel, tylko pod nogi i na najbliższe kilka metrów. W ten sposób robię jakieś 150 kroków, przystaję na chwilę, odpoczywam i wtedy mogę spojrzeć dalej – tak, wtedy ma się poczucie, że kawałek się przeszło. Mimo to na Kopę wszedłem bez problemu. Tam chwila odpoczynku po dwugodzinnej drodze, tradycyjnie kilka fotek i już czas na Giewont, który był teraz już na wyciągnięcie ręki. Trzeba powiedzieć, że idąc na odcinku Kasprowy Wierch – Kopa Kondracka, obracając się cały czas za siebie i obserwując Kasprowy z coraz dalszej odległości – robi bardzo ciekawe wrażenie – stacja na szczycie wygląda bardzo efektownie.

Na drogowskazie do Giewontu z Kopy Kondrackiej jest godzina. Było już po 18, więc musiałem sobie dokładnie przemyśleć, jak to czasowo będzie wyglądało, żeby nie dopadł mnie zmierzch. Zakładałem, że ostatnie pół godziny drogi mógłbym pokonać już praktycznie po zmroku, gdyż wiedziałem, że odcinek z Polany Strążyska do końca szlaku jest szeroką ścieżką. Trzeba było jednak tak obliczyć czas, żeby do tej drogi zdążyć jeszcze za dobrej widoczności.

Z tego powodu zacząłem rozważać, czy nie odpuścić wejścia na Giewont. Jednak ja, jak to ja, nie odpuściłem. Więcej niż przeciętna czasu zajęło mi dojście do Kondrackiej Przełęczy, a to z powodu kozic górskich, które na kilka minut zagrodziły mi drogę. Pierwsze już widziałem przy wejściu na Kasprowy, teraz kolejne pojawiły się centralnie na ścieżce. Nie były płochliwe, ale musiałem poczekać, aż same zejdą z drogi. W końcu dotarłem do przełęczy, gdzie spotkałem dwójkę turystów, którzy zeszli z Giewontu. Po krótkiej rozmowie udałem się w kierunku łańcuchów. Na rozwidleniu pomiędzy szlakiem zejściowym i wejściowym spotkałem ostatnie osoby na swojej drodze tego dnia. Były to dwie dziewczyny, które powiedziały, że na szczycie nie ma już nikogo. Pamiętając wejście na Giewont z wycieczki szkolnej, wiedziałem, że trudno nie będzie. Po kilkunastu minutach byłem już na górze. Piękne widoki już nie tylko na Tatry, ale także na Zakopane, Gubałówkę. To była godzina 19.30, więc mogłem podziwiać widoki o zachodzie słońca. Niestety z powodu upływającego czasu nie mogłem zabawić tam na dłużej, więc na szczycie byłem niecałe dziesięć minut, ale co się napatrzyłem to moje.

Ogólnie w drodze na i z Giewontu napotykamy bardzo zdradliwe śliskie, „wypolerowane” kamienie. Naprawdę trzeba uważać, żeby nie zaliczyć upadku. Dlatego generalnie łańcuchy przy takim wejściu konieczne by nie były, właśnie gdyby nie te kamienie. Zejście odbyło się spokojnie i ok. 19.50 ruszyłem czerwonym szlakiem.

Giewont ma to do siebie, że żeby na niego wejść od strony Zakopanego, trzeba go najpierw obejść. Mimo że nie jest to wysoki szczyt w kontekście innych w Tatrach, to jednak cała góra jest dla mnie jedną z najbardziej monumentalnych. Z Zakopanego widać ją w całości, a także gdy patrzy się z dołu na podejście – również można takie wrażenie odnieść.

Udałem się więc w drogę powrotną. Czerwony szlak na zejściu jest trudny w tym sensie, że wymaga stałej koncentracji, gdyż nie tylko kamienie, ale także ziemia jest po prostu śliska. Wymaga to dość dużo wysiłku, a sama droga po tylu godzinach marszu jest dość żmudna. Rekompensowały to widoki o zachodzie słońca, co prawda Tatry Wysokie były już zasłonięte, ale pejzaże w kierunku Dolin Kościeliskiej, Chochołowskiej, a także wielu wielu dziesiątek kilometrów dalej – zapierały dech w piersiach. Na kontemplację jednak czasu już za bardzo nie miałem i tak schodziłem, schodziłem... Bardzo ciekawy moment to „Szczerbinka”, po której trzeba się trochę wspiąć. To urozmaicenie w czasie monotonnej drogi było jak zbawienie, nawet jeśli było „pod górę”. Niedługo za nią w końcu zaczął się las, czyli zapowiedź, że meta jest coraz bliżej. Ciągle co prawda były dość śliskie kamienie po drodze, ale było ich już trochę mniej. Do lasu wchodziłem, gdy zmierzchało, ale widoczność była jeszcze dobra. W końcu dotarłem do Przełęczy w Grzybowcu, gdzie do czerwonego szlaku dołączył czarny, prowadzący z Doliny Chochołowskiej. Teraz tylko miałem przed sobą kilkadziesiąt minut Grzybowiecką Doliną aż do Polany Strążyska. Droga przebiegła w spokojnym, równym tempie, ale mimo że wszystko w lesie, trzeba uważać, aby się nie pośliznąć, gdyż coraz większa liczba wilgoci ze strumyków i potoków sprawiała, że koncentracja musi być zachowana. W końcu dotarłem do Polany Strążyska, gdzie napotkałem przewidywaną szeroką ścieżkę. Było już prawie całkiem ciemno, ale to już nie miało większego znaczenia, bo kontury drogi było dobrze widać. Przede mną miało być jeszcze 35 minut drogi. Przyznam, że niespecjalnie chciało mi się już, aby droga ta się dłużyła, więc jakąś jedną trzecią po prostu... przebiegłem żwawym truchtem. Aż dziwne, że po tylu godzinach marszu bez problemu mogłem jeszcze podjąć się biegu – choć to chyba jednak przez większą część dnia pracowały inne partie mięśni.

Tak więc po niecałych 30 minutach moim oczom ukazały się bardzo wyraźne światła. Ulica Strążyska (na której miałem nocleg) była już przede mną. Ostatnie kilkadziesiąt metrów i znalazłem się ma mecie szlaku. Do pensjonatu miałem jeszcze jakiś kilometr po asfalcie.

Na szlak wszedłem o godzinie 7 rano, skończyłem o 22, czyli miałem za sobą 15 godzin drogi i jakieś 30 kilometrów. W jej trakcie zaliczyłem kilka postojów, pół godziny w Murowańcu, pół godziny na Kościelcu i Kasprowym. Do tego pomniejsze dziesięcio- lub kilkuminutowe na Nosalu, nad Czarnym Stawem, na Kopie Kondrackiej i na Giewoncie. Dodatkowo chwile postoju na zdjęcia czy w wyniku zmęczenia w drodze na Kasprowy.

W góry nie chodziłem od lat, poza sporymi trasami w Beskidzie Śląskim rok i dwa lata temu. Teraz jednak zaprawa w postaci trasy Zawoja – Korbielów (przez Babią Górę), Wisła – Stożek – Czantoria – Ustroń, Korbielów – Milówka (przez Pilsko) i w końcu wycieczka na Skrzyczne, dały wystarczająco kondycji, aby wybrać się w całodniową wycieczkę w Tatry.

Pogoda przez cały dzień była wspaniała, słonecznie, bez deszczu, ale też nie upalnie. Całość spowodowała, że apetyt na górskie wyprawy się zaostrzył i już myślę powoli, co dalej. Niech stopnieją śniegi na niektórych szlakach, a wtedy będziemy zdobywać kolejne góry.

Michał Murzyn

Ścieżką nad Reglami.
Autor: jacoby
Opracowano: 2013-09-29 15:00:10

Trasa: Murowanica Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny czarny Przełęcz Białego Szlak turystyczny czarny Dolina Białego (górne piętro) Szlak turystyczny czarny Czerwona Przełęcz Szlak turystyczny czarny Sarnia Skała Szlak turystyczny czarny Czerwona Przełęcz Szlak turystyczny czarny Polana Strążyska Szlak turystyczny zolty Siklawica Szlak turystyczny zolty Polana Strążyska Szlak turystyczny czerwony Roma Szlak turystyczny czarny Wylot ku Dziurze Szlak turystyczny czarny Dolina ku Dziurze Szlak turystyczny czarny Wylot ku Dziurze

Kilka dni przed przyjazdem w Tatry,schodząc z Klimczoka dowiedziałem się co to jest ból spowodowany łękotką.

Zmusiło mnie to do zmiany tras na łagodniejsze.Na pierwszy ogień na rozgrzewkę postanowiłem przejść się kawałek Drogą nad Reglami.Wybór okazał się trafny.Z uwagi na łagodniejsze podejście,wyruszyłem z Kuźnic.Po krótkim podejściu czarnym szlakiem ukazały mi się Kalatówki i Kasprowy z całkiem nowej dla mnie perspektywy.Ogólnie trasa jest łatwa i stosunkowo mało męcząca.Jest więc idealna dla osób mniej obytych z górami.Potrafi zaskoczyć pięknymi widokami na Zakopane i otaczające ją skałki jak i pobliskie szczyty.Często mijamy drewniane podesty i mostki tworzące wręcz bajkowy klimat.Można się zakochać.Po małym podejściu na Sarnią czekają nas wspaniałe widoki znane większości tatromaniaków.Schodząc w dół ku polanie Strążyskiej potwierdził sie mój dobry wybór kierunku.W drugą stronę moje kolano chyba by eksplodowalo! Zmusiłem go jednak jeszcze do szybkiej przebieżki pod Siklawicę,po czym zszedłem Strążyską do wylotu.Tu mając jeszcze sporo czasu poszedłem Ku Dziurze.Powoli dokuśtykałem (łękotka się odezwała) do jaskini.Trasa ta nadaje się na niewielki spacerek bądź uzupełnienie innej dłuższej trasy(tak jak w tym przypadku).Sama jaskinia potrafi zrobić wrażenie,na pewno warto ją zwiedzić.Po zwiedzeniu jej noga na tyle mi odpuściła,że dziarsko ruszyłem do Zakopanego,a następnie na Gubałówkę do żony.I tam dopiero poczułem co to ból!Ale czasem góry wymagają od nas poświęceń i nic nie jest w stanie nas przed nimi powstrzymać.

Pozdrawiam wszystkich zapaleńców!

Kościelec i Świnica na szybko
Autor: zwirek75
Opracowano: 2013-09-09 16:00:37

Trasa: Murowanica Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Przełęcz między Kopami Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Gąsienicowej Szlak turystyczny niebieski Czarny Staw Gąsienicowy Szlak turystyczny zielony Przełęcz Karb Szlak turystyczny czarny Kościelec Szlak turystyczny czarny Przełęcz Karb Szlak turystyczny niebieski Zielony Staw Gąsienicowy Szlak turystyczny czarny Świnicka Przełęcz Szlak turystyczny czerwony Świnica Szlak turystyczny czerwony Świnicka Przełęcz Szlak turystyczny czerwony Przełęcz Liliowe Szlak turystyczny zielony Dwoiśniak Szlak turystyczny zolty Schronisko PTTK na Hali Gąsienicowej Szlak turystyczny niebieski Przełęcz między Kopami Szlak turystyczny zolty Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Murowanica

Nie wiedząc czemu nie byłem w lipcu ani razu w górach. Dodatkowo wypadł mi w lipcu tydzień urlopu, więc szansa na jakikolwiek wyjazd w góry mocno malała. Dodatkowo urlop miał być nad morzem, więc … no musiałem jechać w góry aby wytrzymać te parę dni w tak płaskim otoczeniu. Tak więc dzień przed wyjazdem na urlop udało mi się zebrać i korzystając z wolnego piątku wyjechać w Tatry. W sumie fajnie wyszło, w piątek byłem w Tatrach, w sobotę chodziłem po plaży mocząc stopy w Bałtyku. Jakkolwiek czasu miałem mało, chciałem jak najszybciej wrócić do Krakowa, przecież musiałem się przygotować do 700 km podróży po Polsce z rowerami na dachu …

Pewnym problemem był wybór trasy. Chciałem się trochę wytyrać, zastanawiałem się nad przejście przez Kuźnice->Murowaniec->Zawrat->D5S->Krzyżne->Murowaniec->Kuźnice. Ale przypomniałem sobie, że nie byłem przecież jeszcze na Kościelcu. No więc pomyślałem sobie, że może zacznę od tego szczytu, a potem jeżeli zdążę czasowo i dam radę kondycyjnie, to wyskoczę jeszcze na Świnicę.

Więcej:

http://sevencoins.pl/blog/2013/07/19/koscielec-i-swinica-na-szybko/

2013.07.17 – Kopa Kondracka
Autor: stefan26
Opracowano: 2013-07-30 12:19:54

Trasa: Murowanica Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Szlak turystyczny zielony Przełęcz pod Kopą Kondracką Szlak turystyczny czerwony Kopa Kondracka Szlak turystyczny zolty Przełęcz Kondracka Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Murowanica

Kolejną naszą wycieczkę rozpoczęliśmy w Kuźnicach lecz szliśmy już od Murowanicy. Większość turystów korzysta z busów, które są wszechobecne w Zakopanem . My także z nich korzystaliśmy w dojazdach do Kuźnic, czy w powrotach choćby z Łysej Polany. Trudno jest przejść po ciekawych tatrzańskich szlakach robiąc pętlę tak, aby wyjąć w miejscu startu.

OK, wracam do tematu. Trasa z Kuźnic prowadzi niebieskim szlakiem poprzez Polanę Kalatówki i można iść tam dwoma drogami. Jedna prowadzi obok Hotelu Górskiego (tłok), a druga nieco poniżej polany i wg mnie to lepszy wybór. Dojście to około 30 min. Następnie idąc 30 minut dalej niebieskim szlakiem przez las, dochodzimy do Hali Kondratowej, na której jest małe schronisko (1333m). Stamtąd mogliśmy już dostrzec nasz cel podróży. Czwarty niezdobyty przez nas czerwony wierch Kopa Kondracka (2005m), a nie zdobyliśmy go w zeszłym roku ze względu na ewakuację przed złą pogodą.

Po małym odpoczynku na trawce przed schroniskiem, naładowaniu organizmów węglowodanami (szczególnie dzieciaki), ruszyliśmy w około dwugodzinne zdobywanie Przełęczy pod Kopą Kondracką (1863m). Słońce na niebie i brak wiatru nie pomagały w wejściu. Standardowo w dwójkach: Monika i Bartek oraz Konrad i ja, pokonywaliśmy kolejne metry. Patrząc na całość naszego urlopu, myślę że to jedno z cięższych i monotonnych podejść. Widoki za to są wspaniałe, satysfakcja z wejścia i to w dobrym czasie jest także wielka.

Znowu krótki odpoczynek i kilka fotek do kolekcji na przełęczy. Trochę zaczęło wiać i chmury wyszły na niebo lecz nasz cel czekał już tylko 20 minut od nas. Ruszyliśmy znowu podziwiając widoki szczytów po naszej i Słowackiej stronie. Kopa Kondracka (2005m), to był najwyższy punkt naszej wspinaczki. Schodziliśmy do Przełęczy Kondrackiej, która jest miejscem wypadowym na Giewont. Bardzo chcieliśmy tam także wejść, bo mieliśmy zapas czasowy bardzo duży lecz zniechęciły nas tłumy ludzi oczekujących na wejście na sam szczyt. Moje obserwacje i teorię na temat tłoku na szczyt opiszę w odrębnej wycieczce na Giewont, którą odbyłem z Konradem 24.07.2013. Poniżej fotka ze zbliżeniem tego właśnie „koreczka” na szczyt (zdjęcie niezbyt dobrej jakości).

giewont_K

Nie szliśmy więc dalej na Giewont, tylko skierowaliśmy się z powrotem do Hali Kondratowej, gdzie było już sporo turystów, którzy szykowali się na atak Giewontu. Krótki odpoczynek i zejście do Kuźnic. Jako nagrodę dla wszystkich zafundowałem lody i gofry, mały starter przed obiadem od Zosi (Moniki – tak właściwie to cały czas wołam na moją żonę Zosia, Zosiu – ładne imię).

Wycieczka jeżeli popatrzymy na przewyższenia i odległości nie należy do szczególnie wyczerpujących lecz myślę, że sam odcinek zielonym szlakiem pokonywany w słoneczny dzień może nieźle zmęczyć. Ponad 500m podejścia, na tak krótkim odcinku jest odczuwalne w nogach.

Poniżej link do galerii zdjęć z tego dnia.

http://rogala.priv.pl/?page_id=356#!/?portfolio=2013-07-17-kopa-kondracka

krokusy pod kopieńcem
Autor: akrzyczkowska
Opracowano: 2013-04-27 18:59:06

Trasa: Toporowa Cyrhla Szlak turystyczny zielony Kopieniec Wielki Szlak turystyczny zielony Olczyska Polana Szlak turystyczny zolty Nosalowa Przełęcz Szlak turystyczny zielony Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Murowanica

Wycieczkę tę odbyłam dziś to jest 27.04.2013. Pogoda była piękna, ale na krokusy to już ostatni gwizdek. Są jeszcze ale już przekwitają. Zaletą jest mały ruch na szlaku, tak więc słychać ptaszki.  O tej porze roku zdecydowanie jest to lepszy kierunek tej trasy niż odwrotnie. Podejście od Cyrhli w tym najbardziej stromym odcinku jest jeszcze w śniegu więc zejście byłoby trudniejsze ( bardziej ślisko ). Ale może to tylko mój kłopot, bo jestem już seniorką i to z kontuzją kolana.

Wycieczkę polecam wszystkim, widokowa i jesli nie na krokusy to na rozgrzewkę.

W lipcu polecam polanę na stołach ( od Kościeliskiej ) rewelacyjne stanowisko szarotek.

Pozdrawiam Ania

Czerwone Wierchy niestandardowo
Autor: Ania Skurska
Opracowano: 2012-09-18 23:15:51

Trasa: Roma Szlak turystyczny czerwony Polana Strążyska Szlak turystyczny czerwony Przełęcz w Grzybowcu Szlak turystyczny czarny Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki Szlak turystyczny czarny Przełęcz Przysłop Miętusi Szlak turystyczny niebieski Kobylarz Szlak turystyczny niebieski Małołączniak Szlak turystyczny czerwony Kopa Kondracka Szlak turystyczny zolty Przełęcz Kondracka Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Murowanica

Start godzina siódma z doliny Strążyskiej. Muszę powiedzieć, że takiej Strążyskiej nigdy jeszcze nie widziałam - oprócz nas nie napotkaliśmy żywej duszy aż do Małej Łąki. Nawet najmniejszej duszyczki! To dość niesamowite, biorąc pod uwagę popularność i dostępność szlaku. Górujący nad dolinką Giewont skąpany w promieniach delikatnego wrześniowego słońca dopełnił atmosfery. Od Przysłopu do samego Kobylarzowego Żlebu ścieżka jest raczej płaska, potem zaczyna wznosić się ostro w górę - tak idziemy ok. dwudziestu minut, zlani potem i od czasu do czasu osuwający się na luźnych kamieniach ; ). Pod koniec Żlebu mała niespodzianka - nietrudne skalne wejście z łańcuchem. Teraz czeka nas tylko wietrzna droga na Małołączniak i niezapomniane widoki aż do przełęczy Kondrackiej. No, może jeszcze piernik na Hali Kondratowej na zakończenie ; ). Serdecznie polecam trasę, jeśli ktoś ma dość oklepanych Czerwonych Wierchów w wariancie Kościeliska-Kondratowa a dodatkowo chce popatrzeć na zacięte twarze ludzi podążających na Giewont. BTW powiem Wam, że zauważyliśmy zależność - im jest później, tym osobnicy sunący do góry są gorzej ubrani, tj. w sandałki, laczki, mokasyny, a nawet lakierki. Zdażyła się też kamizelka podbita futerkiem ; ).

Pozdrawiam wszystkich Tatromaniaków!

Z Palenicy Białczańskiej przez Szpiglasowy Wierch aż do Kuźnic
Autor: Averback
Opracowano: 2012-09-18 00:35:35

Trasa: Palenica Białczańska Szlak turystyczny czerwony Wodogrzmoty Mickiewicza Szlak turystyczny czerwony Schronisko PTTK nad Morskim Okiem Szlak turystyczny zolty Dolina za Mnichem Szlak turystyczny zolty Szpiglasowa Przełęcz Szlak turystyczny zolty Tablica S.Bronikowskiego Szlak turystyczny niebieski Zawrat Szlak turystyczny niebieski Kozia Dolinka Szlak turystyczny niebieski Czarny Staw Gąsienicowy Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Gąsienicowej Szlak turystyczny niebieski Przełęcz między Kopami Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Murowanica

  Dzień nie zapowiadał się pięknie. Poranek przywitał nas deszczem i całą drogę z Krakowa do Zakopanego padało. Jednak Pani pogodynka zapowiadała deszcz tylko do godziny 10, także ufni w jej prognozy mimo wszystko zdecydowaliśmy się na przebycie tej trasy.

  Do Zakopanego dojechaliśmy około godziny 9. Tam po szybkich zakupach i zostawieniu samochodu na parkingu w pobliżu Kuźnic, wsiedliśmy do BUS'u, ktory zawiózł nas do punktu startowego naszej wycieczki - Palenicy Białczańskiej. Odcinek z Palenicy do Morskiego Oka pokanaliśmy szybko i bez większych przeszkód. Po spożyciu śniadania i krótkim odpoczynku swoje kroki skierowaliśmy w kierunku Szpiglasowego Wierchu. Trasa bardzo przyjemna, pomimo sporego podejścia szlak jest bardzo mądrze poprowadzony, także bez większego wysiłku pokonalismy ten odcinek, a na miejscu mogliśmy podziwiać panoramę zarówno Polskich, jak i Słowackich Tatr smiley(w międzyczasie przestało padać, choć i tak o 3h później niż zapowiadała pogodynka).  Po krótkim postoju kontynuowaliśmy naszą wycieczkę, schodząc z Szpiglasowego Wierchu do Doliny Pięciu Stawów Polskich, z której rozpoczeliśmy wspinaczkę na Zawrat. Na tym etapie trasa już trochę dawała się nam we znaki, ale widok na całą dolinę, wysuwanie się słońca zza chmur i nieoczekiwane spotkanie z kozicą dodawało nam motywacji na dalszą drogę. Na Zawracie oczywiście pamiątkowe zdjęcie i rozpoczeliśmy zejście do Czarnego Stawu Gąsienicowego. I właśnie na tym odcinku spotkała nas największa niespodzianka całej wyprawy, mianowicie po kilkunastu minutach schodzenia w dół, nastąpiło załamanie pogody i dopadł nas grad surprise. Na szczęście po ~20 min. przestało prać i zmarznięci dotarliśmy do Czarnego Stawu Gąsienicowego i samego Murowańca,
z którego po długim popasie zeszliśmy do samochodu czekającego w Kuźnicach.

  Wyprawa jak najbardziej udana, co zobaczyliśmy i przeżylismy tylko nasze, stan osobowy pod koniec wycieczki równy stanowi osobowemu z początku wycieczki (4 osoby). Każdemu kto nie miał okazji iść tą trasą polecam. 

2012.07.29 - Kasprowy Wierch
Autor: stefan26
Opracowano: 2012-08-04 20:59:38

Trasa: Murowanica Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Szlak turystyczny zielony Przełęcz pod Kopą Kondracką Szlak turystyczny czerwony Kasprowy

Drugi dzień naszego weekendu w Tatrach rozpoczął sie troszkę później, a to z tego powodu, że planowana trasa nie była już taka wymagająca jak sobotnia na Czerwone Wierchy. Monika dzień wcześniej przeciążyła sobie kolano, dlatego trasa musiała być raczej bezpieczna do przejścia. Śniadanie, pakowanie i wyjazd z naszej kwatery załatwiliśmy w godzinę.

Tym razem starowaliśmy z parkingu w Murowanicy, a do właściwego wejścia na szlak w Kuźnicach (1010m) musieliśmy dojść ok 20 minut. Tam niebieskim szlakiem ruszyliśmy w stronę Polany Kalatówki (1198m). Trasa prowadzi delikatnym podejściem po przygotowanym kamienistym szlaku – niedługo, bo około 30 minut idzie się do schroniska i bardzo dużo „turistas” tam zmierza. My ominęliśmy schronisko i lasem maszerowaliśmy do Polany Kondratowej (1333m), na której także jest schronisko. Zrobiliśmy sobie krótki przystanek przed dosyć ciężkim, aczkolwiek krótkim podejściem na Przełęcz pod Kopą Kondracką (1863m). Oderwałem się troszkę od dziewczyn i podejście zajęło mi ok 1h. Było ciężko, ale widoki na szczyty z każdym zdobytym metrem były coraz to piękniejsze. Giewont oglądaliśmy z drugiej strony i jak było widać w oku obiektywu mojego aparatu, to dużo turystów tam zmierzało. Nasza trasa zielonym szlakiem jest mniej popularna, ale nam to nie w ogóle przeszkadzało.

Na przełęczy odpoczęliśmy troszkę i skierowaliśmy się dalej czerwonym szlakiem w kierunku Kasprowego Wierchu (1985m). Trasa prowadzi cały czas przełęczą i są podejścia oraz zejścia. Te drugie szczególnie dawały się we znaki Monice. Jej kolano odzywało się co chwilę i nasze tempo trochę spadło lecz pomimo to zmieściliśmy się w 2 godzinkach w dotarciu na szczyt Kasprowego. Zdecydowaliśmy się zjechać na dół kolejką, bo kolejne 2,5 godziny zejścia dla Moniki byłyby zbyt bolesne.

Czuliśmy się dziwnie na Kasprowym wśród większości przebywających tam w klapkach i sandałkach ludzi. Usłyszałem nawet pretensje paniusi w klapkach „japonkach”, że mapy powinny mieć oznaczenia trudności szlaków, bo nie wie czy da radę. Po prostu, przyjmując na klatę taki cios jak jazda kolejką wśród wypacykowanych modelowo ubranych pseudoturystów – postanowiliśmy zrobić to jak najszybciej, aby skrócić nasze cierpienia. Po ok 15 minutach było po wszystkim.

Wycieczkę zaliczam do bardzo udanych, pogoda nam dopisała, trasa była średnio trudna i bardzo widokowa. Wiem, że kiedyś ją powtórzymy, ale na pewno będziemy schodzić na własnych nogach do Kuźnic .

Pozdrawiamy wszystkich czytających i zapraszamy do galerii ze zdjęciami z wycieczki.
 

rundka spacerowa
Autor: marcinzieba
Opracowano: 2012-06-20 23:51:05

Trasa: Kiry Szlak turystyczny czarny Nędzówka Szlak turystyczny czerwony Przełęcz Przysłop Miętusi Szlak turystyczny czarny Wielka Polana w Dolinie Małej Łąki Szlak turystyczny zolty Przełęcz Kondracka Szlak turystyczny niebieski Schronisko PTTK na Hali Kondratowej Szlak turystyczny niebieski Hotel PTTK Kalatówki Szlak turystyczny niebieski Klasztor Albertynek Szlak turystyczny niebieski Kuźnice Szlak turystyczny zielony Nosalowa Przełęcz Szlak turystyczny zielony Nosal Szlak turystyczny zielony Murowanica Szlak turystyczny niebieski Dom Turysty PTTK

Dzień był piękny. Wycieczkę rozpoczynam na Kirach. Na początku spokojnie, przez nędzówkę na Przysłop Miętusi. Tutaj idealne miejsce na odpoczynek. Po godzinnej drzemce ruszyłem na wieeeelką polanę, a potem przełęczą, i następną przełęczą, i doliną, i polaną... W pewnym momencie się obudziłem i zauważyłem, że ta wycieczka zaplanowana jest dopiero na najbliższy weekend. Ubrałem wygodne skarpetki i swoje botki i tak chodzę po kuchni. Nie lada wyzwanie. Jak przejdę to dam znać jak było, wrzucę zdjątka itd :)